Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te vragen, wie dit werk voor henzelf zou doen, en zij die t balsemen voorbereidden, praatten er op 't zelfde oogenblik over hoe 't hun wezen zou, als ze zelf dood waren. „Denk er om, als je langer leeft dan ik," zei de eene vrouw tot de andere, „dat ik in mijn eigen kleeren begraven wil worden."

Denk er aan," zei haar vriendin, „dat ik zwart krip om mijn kist wil hebben, en mijn trouwring mee in 't graf nemen.

En ondertusschen begon een zonderling praatje door de kolonie te sluipen. Niemand wist wie het 't eerst gezegd had, maar toen het gezegd was, letten allen er op, en begonnen er over te denken. Zooals 't dikwijls gaat, vonden allen in 't begin, dat wat voorgesteld werd onmogelijk en onuitvoerbaar was, maar na een poosje kwam 't hun heel verstandig voor, en 't eenige wat men doen kon. Spoedig werd er over niets anders gesproken in de heele kolonie, onder de zieken en de gezonden, onder de Amerikanen en de Zweden. *- ,.„ „„„

,,'t Was misschien 't allerbest, dat de Dalecarhers weer naar

huis gingen," zei men. , ' - ,

Geen van de Amerikanen kon zich ontveinzen, dat t scheen of alle boeren in Jeruzalem zouden sterven. Hoe treurig t ook zijn zou, als zooveel goede, eerlijke menschen de kolonie moesten verlaten, toch scheen er geen andere uitweg te zijn t Was beter, dat ze naar huis reisden, en Gods zaak, zoo goed als zij konden, dienden in hun eigen land, dan dat ze hier in de heilige stad moesten omkomen.

De Zweden meenden eerst, dat het hun volslagen onmogelijk zou zijn zich los te rukken van dit land, met al zijn heilige plaatsen en herinneringen, en ze rilden bij de gedachte, weer uitgedreven te worden in de onrust en den strijd van de wereld na zich gewend te hebben aan 't liefelijke, veilige samenleven in de kolonie. Velen van hen vonden, dat het bijna beter was te sterven, dan weer naar huis te gaan. Maar dan kwam de gedachte aan hun geboorteplaats en vleide

en lokte. . , , , .

„Misschien is er wel niets anders op te vinden, dan dat we naar

huis gaan," zeiden zij.

Opeens klonk de klok, die gewoonlijk de kolonisten voor de godsdienstoefeningen en vergaderingen in 't vereemgingslokaa bijeenriep. Allen waren heel verbaasd en bijna verschrikt, want ze begrepen, dat Mrs. Gordon wenschte, dat ze bij elkaar zouden komen, om samen over de thuisreis te spreken. Ze wisten zelf nog niet recht, wat zij wilden, maar er lag toch een verlichting in de gedachte, dat ze aan ziekte en dood konden ontkomen. Dat kon men 't best daaraan merken, dat velen, die zwaar ziek lagen, opstonden en kleeren aantrokken, om naar 't vereenigingslokaal te gaan.

270

Sluiten