Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bang was, dat niemand me zou willen hebben, dat hij me links en rechts aan ieder aanbood. Dat verveelde me gauw. Ik was nog niet zoo'n prul, dat hij den menschen hoefde te smeeken met me te trouwen."

Toen ze dat zei, zag haar man, dat ze zich een beetje oprichtte. Ze wierp de jas op een stoel en zag hem vast in de oogen. „Ik wist niet, hoe ik daar een eind aan zou maken," zei ze, „maar opeens bedacht ik te zeggen: „Ik trouw nooit, als ik Ingmar Ingmarsen op Ingmarshoeve niet krijg."

Toen ik dat zei, wist ik evengoed als ieder ander, dat Tims Halfvor Ingmarshoeve bezat, en dat jij zou trouwen met Gertrud van den schoolmeester. Ik nam juist iets wat heelemaal onmogelijk was. Vader was ook erg verschrikt in 't begin. „Dan trouw je nooit," zei hij.

„Nu, dan moet ik me daar maar in schikken," antwoordde ik. Maar ik zag, dat Vader die gedachte wel aanstond.

„Geef je me daar je woord op?" vroeg hij.

„Ja, dat doe ik, Vader," antwoordde ik.

Je begrijpt wel, dat ik geen oogenblik dacht, dat hij ooit zoo iets klaar spelen kon. 't Leek even onmogelijk als mij met den koning te laten trouwen.

Toen had ik dan ten minste een paar jaar rust. Er kwamen geen andere voorstellen tot een huwelijk, en ik verlangde niet anders dan met rust gelaten te worden. Ik had het zoo goed, als ik 't maar hebben kon. Ik bestuurde Vaders groote hoeve, en deed daar wat ik wilde, zoolang hij weduwnaar was.

Maar verleden jaar Mei kwam Vader op een avond laat thuis en liet mij roepen.

„Nu kun je Ingmar Ingmarsen op Ingmarshoeve krijgen," zei hij. Vader had al dien tijd geen woord meer over de zaak gesproken.

„Nu verwacht ik, dat je je woord houdt," zei hij. „Ik heb de hoeve voor veertig duizend kronen gekocht."

„Maar Ingmar heeft immers al een meisje," zei ik.

„Hij geeft zeker niet veel om haar, want hij vraagt jou." —

Maar dominee kan wel begrijpen, dat die man, toen hij zijn vrouw dat hoorde vertellen, innig verbitterd werd. „Wat wonderlijk toch," dacht hij, „dat lijkt wel een spelletje. Stel je voor, dat ik Gertrud moest afstaan, alleen omdat Barbro eens een schertsend woord over mij tegen haar vader gezegd had."

„Ik wist niet wat ik doen moest," ging de vrouw voort. „Ik was er zoo aangedaan over, dat Vader zooveel geld had uitgegeven om mijnentwil, dat ik niet dadelijk: „neen" kon zeggen. En ik wist ook niet, hoe jij tegenover de zaak stondt — of niet misschien de hoeve je liever was dan al 't andere. En Vader

302

Sluiten