Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bent, in Jaffa, en me bericht hebt, dat ik thuis komen moest."

Mrs. Gordon vertelde nu aan Ingmar, hoe ze hem dien nacht gezien had, en wat hij tegen haar gezegd had. Toen ze dat alles verteld had, zei Ingmar, dat dit het wonderlijkste was, wat hij had beleefd.

„Als niet alles misloopt, zullen wij vóór den avond nog grooter dingen beleven," zei Mrs. Gordon, „want nu voel ik, dat God ons helpen zal."

Zij was nu kalm en moedig en sprak met Ingmar, alsof er geen gevaar dreigde.

„Nu kun je me zeggen, Ingmar Ingmarsen! of er thuis wat gebeurd is, terwijl ik weg was."

Ingmar bedacht zich. Toen begon hij met zich te verontschuldigen, dat hij geen Engelsch kon spreken.

„Och, ik versta je wel," zei ze.

„Over het geheel ging alles als gewoonlijk," zei hij toen. „Iets heb je toch zeker wel te vertellen," zei Mrs. Gordon. „Ik ben benieuwd, of u al gehoord hebt van den molen van Baram Pacha."

„Neen! wat is er met dien molen?" vroeg Mrs. Gordon. „Ik heb niet eens gehoord, dat Baram Pacha een molen heeft."

„Ja," zei Ingmar, „toen Baram Pacha onlangs bestuurder in Jeruzalem geworden is, schijnt hij er over nagedacht te hebben, dat het lastig voor de menschen is, niet anders dan handmolens te hebben om mee te malen.

Hij nam zich daarom voor een windmolen te bouwen in een van de groote dalen, hier in de nabijheid. Maar 't is niet wonderlijk, dat u nooit over dien molen hebt hooren praten, want die heeft haast nooit gedraaid. Baram Pacha heeft nooit geschikte menschen gehad om dien te drijven, en hij is nooit in orde geweest. En voor een paar dagen kwam er een boodschap van Baram Pacha, met verzoek of ook een van de Gordonisten dien molen voor hem aan den gang kon maken. En toen zijn een paar van ons daar geweest, en hebben hem in orde gemaakt."

„Dat is een goed bericht," zei Mrs. Gordon. „Ik ben blij, dat we Baram Pacha een dienst hebben kunnen bewijzen."

„Hij was ook zoo blij," zei Ingmar, „dat hij den kolonisten voorstelde, den molen te blijven drijven. Hij bood ons aan dien over te nemen, zonder hem iets te betalen.

„U kunt alle verdiensten van den molen krijgen," zei hij, „als u maar zorgt, dat hij aan den gang blijft."

Mrs. Gordon wendde zich tot Ingmar en zag hem aan.

„Nu," zei ze, „en wat antwoordden ze daarop?"

„Dat was niet moeilijk, om daarop te antwoorden," zei Ingmar. „Ze konden niet anders zeggen, dan dat ze graag den molen aan

333

Sluiten