Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zicht en onderwijs opgroeiden."

Mrs. Gordon zweeg een oogenblik en toen zei ze:

„Nu voel ik wel, Ingmar Ingmarsen, dat je vindt, dat we in deze twee gevallen verkeerd gedaan hebben, 't Is altijd goed de meening van een verstandig man te hooren. En daarom zou ik graag zien, dat je me zei, wat je nog meer op onze levenswijze hebt aan te merken."

„Nu dan," zei Ingmar, „Ik geloof niet, dat u 't zoo moest inrichten, dat u in zóó groote armoede leven moest."

„Hoe meen je, dat we dat zouden kunnen voorkomen?" vroeg Mrs. Gordon glimlachend.

Ingmar aarzelde nog langer met zijn antwoord dan eerst.

„Als u de menschen loon liet aannemen voor hun werk," zei hij, „dan hoefde u niet zoo in nood te zitten als nu."

Mrs. Gordon wendde zich heftig naar hem toe,

Mij dunkt, als ik nu die kolonie hier zóó bestuurd heb, dat we zestien jaar lang in eendracht en liefde geleefd hebben, dan hoeft een nieuw aangekomene als jij geen veranderingen voor te stellen."

„Ja, nu wordt u boos, maar u hebt er me zelf toe gebracht te spreken," zei Ingmar.

„Ik begrijp wel, dat je 't goed met ons meent," zei Mrs. Gordon. „En ik moet je ook zeggen, dat we nog veel geld hebben, maar dat er hier in den laatsten tijd iemand geweest is, die valsche berichten over ons gezonden heeft naar onze bankiers in Amerika. Maar nu weet ik, dat we 't geld verwachten kunnen."

„Daar ben ik heel blij om," zei Ingmar. „Maar bij ons thuis vinden we 't beter de menschen op hun eigen werk te laten vertrouwen dan op gespaard geld."

Mrs. Gordon antwoordde niet en Ingmar begreep, dat hij 't best deed nu te zwijgen.

Mrs. Gordon kwam op tijd aan de kolonie, 't Kon niet later dan half negen zijn. Het laatste half uur was zij onrustig geweest. Zij had er over gedacht, wat ze thuis vinden zou. Toen ze het groote huis weer zag, en merkte, dat alles er nog rustig was, zuchtte zij van verlichting, 't Was alsof ze verwacht had, dat een van de sterke geesten, waarvan de oostersche sagen zooveel vertellen, de heele kolonie op den rug zou genomen hebben, en er mee weggevlogen zou zijn.

Toen ze bij 't huis kwamen, hoorden ze psalmgezang.

,,'t Schijnt hier nog alles in orde te zijn," zei Mrs. Gordon.

„Ik hoor dat ze in de morgenbijeenkomst zijn."

Zij had haar eigen sleutel van een van de poorten, en deed die open om niemand te storen.

Ingmar kon bijna niet loopen, zijn knie was stijf, geworden.

335

Sluiten