Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Mrs. Gordon lei den arm om zijn middel en hielp hem naar de rondgebouwde binnenplaats. Daar ging hij gauw op een bank zitten.

„Nu moet u binnengaan en zien hoe alles hier in de kolonie is, Mrs. Gordon," zei hij.

„Eerst zal ik een compres op je knie leggen," zei ze. ,,'t Is nog tijd genoeg. Je hoort wel, dat ze aan 't morgengebed zijn."

„Neen," zei Ingmar, „nu moet u deze keer eens doen, wat ik zeg. Ga nu gauw naar binnen, en zie of er iets gebeurd is."

Ingmar zag Mrs. Gordon na, toen ze de stoep op en over de open vestibule naar de deur van het vereenigingslokaal ging. Toen zij de deur opendeed, hoorde hij, dat iemand daar binnen hardop sprak, maar de toespraak hield dadelijk op. Toen werd de deur gesloten en alles werd stil.

Ingmar had niet langer dan vijf minuten zitten wachten, toen de deur van 't vereenigingslokaal heftig opengestooten werd. Toen vertoonden zich vier mannen, die een vijfden droegen. Zij gingen voorbij Ingmar. Hij boog zich voorover om te zien, wie er weggedragen werd. Het was Clifford.

„Waar wil jelui hem heendragen?" vroeg hij.

De mannen bleven staan. „Wij moeten hem naar 't lijkenhuis dragen. Hij is dood."

Ingmar stond verschrikt op: „Hoe is hij gestorven?" vroeg hij.

Geen menschenhand heeft hem aangeraakt," zei Ljung Björn.

„Hoe is hij gestorven?" vroeg Ingmar weer.

,,'k Zal je zeggen, hoe 't gegaan is," zei Ljung Björn. „Toen 't morgengebed gedaan was, stond Clifford op om te spreken. Hij verzocht ons een boodschap te mogen brengen, die ons genoegen zou doen, zei hij. Verder was hij niet gekomen, toen de deur openging en Mrs. Gordon binnenkwam. Zoodra hij haar in 't oog kreeg, zweeg hij en zijn gezicht werd aschgrauw. Hij bleef eerst stil staan, maar Mrs. Gordon ging de kamer door, en hoe dichter ze bij hem kwam, hoe meer hij achteruitweek, met de armen opgeheven voor zijn gezicht, 't Kwam ons zoo wonderlijk voor, dat we allen tegelijk opstonden, en toen scheen Clifford weer tot zichzelf te komen. Hij balde de vuisten hard en haalde diep adem, als iemand, die met een hevigen schrik worstelt, en ging Mrs. Gordon tegemoet.

„Hoe is u hier gekomen?" vroeg hij haar.

Toen zag Mrs. Gordon hem kalm en ernstig aan en antwoordde: „God heeft mij geholpen."

„Dat zie ik," zei hij en zijn oogen puilden uit van schrik. „Ik zie ook wie bij u is."

„Ik zie ook wie bij u is," zei toen Mrs. Gordon. „Dat is Satan."

Toen was 't alsof hij haar niet langer kon aanzien, maar weer

336

Sluiten