Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze begreep, dat als ze ziek geweest was, ze genezen zou zijn door daar te staan en hem aan te zien. ,,'t Kan geen gewoon mensch zijn," dacht ze. „Ik voel, dat hemelsche zaligheid op mij neerdaalt, alleen doordat ik hem zie."

Ze had lang bij den derwisch gestaan, zonder dat hij haar scheen op te merken. Maar plotseling keerde hij zich om en zag haar aan.

Gertrud maakte even een achterwaartsche beweging, toen hij haar aanzag, alsof ze zijn blik niet verdragen kon.

Hij zag haar stil en rustig bijna een minuut aan. Toen reikte hij haar de hand, opdat ze die kussen zou, zooals zijn aanhangers gewoon waren. En Gertrud kuste die in allen ootmoed.

Toen gaf hij haar met vriendelijken ernst een teeken, dat ze moest heengaan, en hem niet meer storen.

Gertrud wendde zich gehoorzaam af, en ging langzaam 't dal in. 't Kwam haar voor, dat er in de wijze, waarop hij afscheid van haar genomen had, een diepe beteekenis lag. 't Was alsof hij tot haar gezegd had: „Een tijd lang waart ge de mijne en hebt ge mij gediend. Nu ontsla ik u. Leef nu op aarde voor uw medemenschen."

Toen zij de kolonie naderde, verdween die zoete betoovering langzamerhand: „Ik weet, dat hij Christus niet is. Ik geloof ook niet, dat hij Christus is," zei ze nu opnieuw.

Maar een groote verandering had zijn gezicht bij haar teweeggebracht. Alleen omdat hij haar het beeld van Christus voor oogen had gehouden, had ze een gevoel, alsof iedere steen op 't veld de heilige leer herhaalde, die Hij eens in dit land had verkondigd, en dat de bloemen jubelden over de heerlijkheid, te mogen groeien op de plaats, die Zijn voet betreden had.

„Nu Ingmar, nu zal ik met je meegaan naar huis," zei ze.

Ingmar haalde diep adem, 't was duidelijk, dat hij zich zeer verlicht gevoelde.

Hij nam Gertruds handen tusschen de zijne en drukte ze.

„Nu is God heel goed voor mij' geweest," zei hij.

349

Sluiten