Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de menschen te verbergen, dat het er is."

Ze ging weer heen en Barbro wist, er niets anders op dan 't kind aan de borst te leggen.

De vrouw bleef een heele poos weg. Toen ze terugkwam, sliep het kind, en Barbro lag er naar te kijken.

„Je hoeft niet bang te wezen," zei de Oude Lisa, „ze hebben niets gehoord; ze gingen den anderen kant uit."

Barbro zag haar aan met een droeven blik.

„Nu meen je zeker, dat je 't al heel goed gedaan hebt," zei ze. „Meen je niet, dat ik best begrijp, dat er niemand was, en dat je me bang maakte om te maken, dat ik 't kind verzorgen zou?"

„Nu kan ik het wel weer meenemen," zei de oude vrouw.

„Laat het nu maar liggen, tot het wakker wordt."

Tegen den avond wilde Lisa weer met den jongen heengaan. Hij was zeer stil en zoet, en lag de handjes open en dicht te knijpen.

„Wat doe je met hem 's nachts?" vroeg Barbro.

„Hij slaapt buiten in de hooischuur."

„Laat je hem daar maar liggen als een jonge kat?"

„Ik dacht niet, dat het er zooveel op aankwam, hoe 't kind het had. Maar 't kan ook wel hier in de kamer blijven, als je dat wilt."

Toen de jongen zes dagen oud was, zat Barbro op in bed, en zag hoe de oude vrouw hem een anderen luier aandeed.

„Je houdt hem zoo verkeerd," zei Barbro. ,,'t Is geen wonder, dat hij zoo schreeuwt."

„Ik heb wel meer kinderen verzorgd," zei de oude vrouw. „Ik denk, dat ik 't wel net zoo goed kan als jij."

Barbro zweeg, maar ze dacht, dat ze nooit iemand zóó verkeerd met een kind had zien doen.

„Je houdt hem zoo, dat hij bont en blauw in 't gezicht wordt," zei ze ongeduldig.

„Ik dacht niet, dat je met zoo'n ongeluk evenveel beweging maken moest, alsof hij een prins was," bromde de oude vrouw, die boos werd. „Maar als ik 't niet goed doe, probeer jij 't dan zelf." En toen ze dat gezegd had, wierp ze Barbro 't kind bijna toe en ging naar buiten.

Barbro nam 't kind aan. Ze deed het de luiers aan, en kreeg den jongen gauw stil en zoet.

„Zie je wel, nu is hij stil," zei ze toen Lisa terugkwam, en ze zag er trotsch uit.

„Ik heb altijd gehoord, dat ik slag had met kinderen om te gaan," zei de oude vrouw weer en was lang uit haar humeur.

Maar na dien tijd verzorgde Barbro het kind zelf. Op een dag, dat ze nog te bed lag, vroeg ze Lisa om een schoonen luier. De

365

Sluiten