Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

oude vrouw antwoordde, dat ze er geen had. Ze was bezig de vuile te wasschen.

Barbro kreeg een kleur en tranen in de oogen. „Dit kind heeft 't niet beter dan wanneer zijn moeder een bedelaarster was," zei ze ondoordacht.

„Daar hadt je zelf een beetje eerder om moeten denken," zei de oude vrouw. „Ik zou wel eens willen weten, hoe jij je zoudt gered hebben, als ik niet alles bij elkaar geschraapt had, wat ik maar van kleertjes kon vinden, en 't meegenomen had."

Barbro herinnerde zich nu alles weer. De duistere wanhoop, waarin ze den heelen zomer geleefd had, greep haar weer aan en maakte haar hard opnieuw.

,,'t Was beter als dit kind heelemaal niet verzorgd geworden was," zei ze.

Den volgenden dag stond Barbro op. Ze kreeg een naald en draad en begon een laken te verknippen om kleeren voor 't kind te naaien. Toen ze daar een poos mee bezig was, kwamen de sombere gedachten weer boven: „Waar dient het voor, dat ik zijn kleeren in orde maak? 't Was beter, dat ik met hem 't moeras inliep, want daar moet het toch heen voor ons beiden."

Zij ging naar Oude Lisa, die buiten de koeien melkte, vóór ze 't bosch ingingen. „Weet je hoe lang 't duren moet, eer we zeker kunnen weten, dat het kind niet zien kan?"

„Dat duurt een dag of acht, of minstens een paar weken. Eer kan men er niet recht zeker van zijn," antwoordde de oude vrouw.

Barbro ging weer naar binnen, en nam haar werk weer op. Toen ze de schaar opnam, ging die ongelijk: ze voelde, dat haar hand trilde en beefde. Al spoedig beefde ze over haar geheele lichaam, en ze moest een oogenblik ophouden met werken.

„Goede hemel, wat bezielt me toch? Is 't mogelijk, dat ik zóó blij ben, dat ik hem nog een paar weken houden mag, dat ik aan al mijn leden beef?"

Oude Lisa had 't druk in 't bosch. Ze moest nu alleen de koeien binnen den wal drijven, en alleen de melk beredderen. Barbro dacht nu maar alleen aan 't kind, en hielp haar nergens mee.

„Je kon wel wat anders doen, Barbro, dan hier naar den jongen zitten kijken," zei de oude vrouw op een dag, dat ze geheel uitgeput was.

Barbro stond op en ging het huis uit, maar bij den drempel keerde ze weer terug.

„Je zult verder in den zomer wel hulp krijgen," zei ze. „In deze dagen wil ik niet van hem weggaan."

Hoe meer Barbro 't kind lief kreeg, des te ernstiger hield ze zichzelf voor, dat de grootste barmhartigheid, die ze het bewijzen

366

Sluiten