Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoeken. En de dokter vond geen gebrek aan hem. Hij zegt dat hij klein is voor zijn leeftijd, maar dat hij volkomen gezond is, en evenveel verstand heeft als andere kinderen."

„Vindt de dokter niet, dat hij leelijk is en er wonderlijk uitziet?" vroeg Barbro ademloos.

„Ik ben wel bang, dat de kinderen in onze familie nooit mooi zijn," zei Ingmar.

„Gelooft hij dan ook niet, dat hij blind is?"

„De dokter lachte er om, Barbro, en zal 't je levenslang nahouden, dat je je zoo iets verbeelden kunt. Hij zegt, dat hij je oogwater sturen zal, zoodat' je de oogen van den jongen er mee kunt wasschen. Dan is 't in een week over."

Barbro ging snel op de kleine kamer af. Ingmar riep haar terug.

„Je kunt 't kind nu niet krijgen," zei hij.

„Sterke Ingmar vroeg ons 't bij hem op bed te leggen. En nu zegt hij, dat hij 't even goed heeft als Vader. Hij zal 't kind niet willen missen voor zijn dood."

„Neen, ik zal hem den jongen niet afnemen," zei Barbro. „Ik wilde alleen den dokter zelf spreken."

Toen ze terugkwam, liep ze Ingmar voorbij en bleef aan 't venster staan. „Ik heb 't den dokter zelf gevraagd en nu weet ik, dat 't waar is."

Ze strekte de armen naar den heuvel uit. 't Was alsof een gevangen vogel werd vrijgelaten, en de vleugels uitspant.

„O Ingmar! je weet niet wat ongelukkig zijn is," zei ze. „Dat weet niemand!"

„Barbro," zei Ingmar „,mag ik nu met je over onze toekomst praten?"

Ze hoorde hem niet. Ze had de handen gevouwen en dankte God. Ze sprak zacht en met flauwe stem, maar Ingmar kon haar wel verstaan. Alle smart, die ze over haar misdeeld kind gevoeld had, vertrouwde ze nu aan God toe, en ze dankte Hem, omdat haar kind zou worden als de andere, omdat ze hem zou zien spelen en springen, omdat hij naar school zou gaan en leeren lezen, omdat hij een sterke jongeling zou worden, die de bijl zou voeren en achter den ploeg gaan, op de oude hoeve.

Toen ze God daarvoor gedankt had, ging ze naar Ingmar: „Ik weet nu waarom Vader zei, dat de Ingmarsens de beste menschen in de gemeente waren," zei ze.

,,'t Is omdat God ons meer barmhartigheid bewijst dan anderen," antwoordde Ingmar.

„Maar nu, Barbro, zou ik met je willen spreken over..."

Barbro viel hem in de rede.

„Neen, 't is omdat jelui geen rust hebt, eer je je met God verzoend hebt," zei ze. „God beware me, wat zou er van mijn kind

382

Sluiten