Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geworden zijn, als 't jou niet tot vader gehad had."

„Ik heb maar weinig voor hem kunnen doen," zei Ingmar.

,,'t Is ter wille van jou, dat de vloek van hem weggenomen is," zei Barbro innig, ,,'t Was omdat jij dien pelgrimstocht gedaan hebt, dat alles in orde gekomen is. 't Was 't eenige, dat me dezen winter er boven op gehouden heeft, dat ik nu en dan hoopte, dat God mij en mijn kind genadig zou zijn, omdat jij naar Jeruzalem getrokken was."

In gmar boog het hoofd. „Ik weet niet anders, Barbro! dan dat ik levenslang een stumper geweest ben," zei hij.

En hij zag er even mismoedig uit als een uur geleden.

„Weet je waar ze daar straks in de andere kamer over praatten?" zei ze. „De dominee zei, dat van nu af de menschen je „Groote Ingmar" zouden noemen, omdat je zoo door God begenadigd bent, dat de vloek, die op mijn familie rustte, nu gebroken is ter wille van jou."

Zij zaten naast elkaar op de bank tegen den muur. Barbro leunde tegen Ingmar aan, maar zijn arm hing slap neer, en zijn gezicht werd al somberder.

„Nu geloof ik, dat je boos op me bent," zei Barbro. „Nu denk je er zeker aan, hoe hard en wreed ik tegen je was op den weg. Maar ik moet je zeggen, dat ik nooit zulk een vreeselijk uur beleefd heb."

„Ik kan niet blij zijn," zei Ingmar. „Ik weet nog niet hoe wij 't nu zullen hebben. Je zegt veel liefs tegen me, maar je hebt me nog niet gezegd, of je bij me durft blijven als mijn vrouw."

„Heb ik je dat nog niet gezegd?" vroeg Barbro verwonderd glimlachend.

Op 't zelfde oogenblik kwam iets van den ouden angst weer over haar en ze rilde. Maar toen zag ze rond, en haar blik gleed door heel die oude kamer, langs 't lage, breede venster, de banken aan den wand en den haard, waar 't eene geslacht na 't andere met zijn werk gezeten had in 't schijnsel van 't turfvuur. Dat alles gaf haar een gevoel van veiligheid. Ze voelde, dat dit haar kon beschermen en bewaren.

„Nooit wil ik ergens anders leven dan onder jouw dak en in jouw huis," zei ze.

Kort daarna deed de predikant de deur van de kleine kamer open en wenkte ze binnen te komen.

„Nu ziet Sterke Ingmar den hemel geheel open," zei hij, toen ze hem voorbijgingen.

383

Sluiten