Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kind ze verstaat, als het na een krachtig met afwerend gebaar en streng verbiedend gezicht uitgesproken: niet doen! werkelijk niet doet, wat moeder niet hebben wil. Maar in werkelijkheid heeft het kind niets verstaan. Z'n aandacht werd getrokken door moeders gebaar en strenge oogen, en daarmee was z'n kopje afgeleid van wat het wou gaan doen; hij denkt en doet-nu iets anders. Moeder heeft haar doel wel bereikt, de dreumes doet net, of hij moeder verstaan had, maar bij verstond er geen zier van. Toch gaat van zulke gevallen naar het echte verstaan eefi onafgebroken reeks van toevallige feitjes en heel of halfgelukte bevelletjes en spelletjes, die tien, twintig maal herhaald: den kleine ten slotte tot een primitief woordverstaan opleiden.

Want het heeft heel wat in, eer het kind gaat begrijpen, 3. D.w.z. achter de ^ ^ geboorde woordklanken niet alleen dienen voor woorden nog iets aanflename oormuziek, maar als teekens nog iets anders anders te zoeken ^ icts beteekenen. iets bedoelen. Dat is met dan louter geluid. ^ ^ M ^ ^ ^ gcval Dic beteekenen

niets anders dan den aangenamen of onaangenamen smaak in den mond. Warm en koud precies eender. Ook de met het oog geziene dingen zijn wat ze schijnen en daarmee uit. Van den-kant der Ɯchaamsbeweging komt het eerste besef van beteekenis in het kinderverstand op. In den eersten tijd toch grijpt het kind met de handjes naar alles wat z'n aandacht trekt. Van afstand en ruimte heeft het nog niet het flauwste begrip. En het grijpt dus met evenveel moed en volharding naar de klok. die op 5 meter afstand aan den muur hangt, als naar z'n rammelaar die vlak bij hem op het bedje ligt. ja het pakt zelfs naar de maan en plukt sterren. Nu merkt de kleuter vroeg of laat toch wel een klein beetje onderscheid tusschen beide, daar hij z'n rammelaar, op den duur ten minste, meestal raak pakt, maar de klok aan den wand, op 5 meter afstand, natuurlijk altijd misgrijpt. Als moeder er bij is, neemt ze hem dan dikwijls op. en gaat met hem naar de klok toe, en zoo met allerlei andere dingen. Daardoor komt in denzelfden tijd, dat hij in 't vage gaat merken, hoe uitstekend middel het schreien is. om eten te krijgen. of verschodnd te worden, ook het vage besef bij hem op: dat z'n handje naar iĆ©ts uitsteken het beteekenend middel is om dat te krijgen, of om er naar te gaan kijken. Omgekeerd wijst moeder hem ook allerlei dingen aan. en dan volgen zijn oogen onwillekeurig de lijn van den uitgestoken arm. en wordt z'n aandacht zoo naar het bedoelde ding heengeleid. Welnu, op ongeveer gelijke wijze begint de dreumes nu te merken dat klanken die uit den mond van moeder komen, net als armgebaren:ook ergens heenwijzen. en in de meeste gevallen een signaal moeten zijn: dat hij zelf het een of ander doen moet. Welnu, het opvatten van het gesproken woord als signaal: dat is de eerste belangrijke stap op den weg naar het woordyerstaan. Hoe dat eigenlijk bij Keesje ging.'

16

Sluiten