Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waardigen dag stond ik in stille afwachting op de stoep. Ik had uit mijn moeders teekens en het geloop in huis al eenigszins opgemaakt, dat er iets bijzonders gaande was; daarom ging ik naar de deur en bleef daar staan wachten. De namiddagzon drong door de kamperfoelie, die voor de deur hing, en scheen op mijn opgeheven gezicht. Mijn vingers rustten bijna onbewust op de welbekende blaadjes en bloesems, die juist te voorschijn waren gekomen, om de lieve lente van het Zuiden te begroeten. Ik wist nog niet welk wonder en welke verrassing de toekomst mij had weggelegd. Weken lang was ik aan boosheid en bitterheid ten prooi geweest, en op dien hartstochtelijken strijd was een toestand van groote onverschilligheid gevolgd. Ik voelde naderende voetstappen, en strekte mijn hand uit, zoo ik dacht naar mijn moeder. Iemand nam die aan, en ik werd in de armen gesloten door haar, die gekomen was om mij alle dingen te openbaren, en meer dan dat: om mij Hef te hebben. Den volgenden morgen leidde zij mij in haar kamer en gaf mij een pop. De blinde kindertjes van het PerkinsInstituut hadden mij die toegezonden, en Laura Bridgman had haar aangekleed, doch dat hoorde ik pas later. Toen ik er een poosje mee gespeeld had, schreef Miss Sullivan langzaam in mijn hand het woord „p-o-p" Ik kreeg dadelijk belangstelling in dit vingerspel, en probeerde het na te doen. Toen het mij eindelijk gelakte de letters goed te schrijven, was ik echt kinderlijk blij en verrukt Ik rende de trap af naar mijn moeder, hield mijn hand op en spelde: pop. Ik wist niet dat ik een woord schreef, of zelfs dat er woorden bestonden; ik Het alleen maar mijn vingers gaan, om iets na te bootsen, op de manier van een aap. Inde volgende dagen leerde ik, nog altijd zonder te begrijpen, veel meer woorden spellen, als: speld, hoed. kop, en enkele werkwoorden als: zitten, staan, loopen. Doch mijne onderwijzeres was al verscheidene weken bij mij, eer ik nog begreep dat ieder ding een naam heeft Eens, toen ik met mijn nieuwe pop speelde, zette Miss Sullivan de groote lappen-pop ook op mijn schoot spelde „p-o-p" en trachtte mij te doen begrijpen, dat „pop" op beide toepasselijk was. Vroeger op den dag waren wij bezig geweest met de woorden „k-r-o-e-s en „w-a-t-e-r". Zij had beproefd mij in te prenten dat „k-r-o-e-s" is kroes en „w-a-t-e-r" water, maar ik ging voort die met elkander te verwisselen. Toen had zij het in wanhoop opgegeven, doch met het plan er bij de eerste de beste gelegenheid op terug te komen. Ik werd ongeduldig bij die herhaalde pogingen, greep mijn nieuwe pop en gooide die op den grond. Het was een genot voor mij, toen ik de scherven van de gebroken pop voor mijn voeten voelde. Er volgde noch spijt noch verdriet op die uitbarsting, want ik had mets voor de pop gevoeld. In de stille, donkere wereld, waarin ik leefde, was nog geen sterk gevoel van teederheid. Ik voelde hoe mijn meesteres de stukken naar éêne zijde van den haard veegde en Ik had een gewaarwording van voldoening, dat de oorzaak van mijn ongenoegen weg was. Daarop bracht zij mij mijn hoed en ik wist dat ik uit zou gaan in den warmen zonneschijn. Deze gedachte deed mij huppelen en springen van plezier. Wij liepen langs het pad naar het pomphuisje, aange-

25

Sluiten