Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

moeders nabijheid, omdat die alleen eten en alle goede gaven brengt. Daarom dan ook is in bijna alle talen der wereld mama door de ouders als de naam van moeder verstaan, en zoodoende in die zelfde beteekeni: overal in gebruik gekomen. Door het zuigende pakkende sluiten der lippen bij de m, beduidt het kind juist hetzelfde, als met de ronde omvattings- en omhelzingsbewegingen van handjes en armpjes. Honger en liefde zijn voor het kind nog een en hetzelfde, en beide middelpuntzoekende gevoelens worden dan ook op dezelfde wijze in woorden vertaald. Juist het omgekeerde: een middelpuntvliedend gevoel van afkeer, van afstooting, beteekenen gewoonlijk de klinkerverbindingen met n: nè, nè zegt Keesje als hij iets verafschuwt, en zoo doen bijna alle andere kinderen. Ook bah zeggen vele kinderen van allerlei landen uit zichzelf: in juist dezelfde beteekenis als wij het gebruiken. Met ba, ap ps en sp, pof en pom spuwen zij als het ware het even geproefde uit den mond, net als zij met hun afwerende gebaren iets wegduwen en afstooten.

4 Het tegenvallen ^ctten de m°eders echter goed op, dan bemerken ze, is een overgang»- ^ 200 n gevoel van afkeer: meestal uit twee phasen gevoel. bestaat, die elkander opvolgen; de eene van blijde ver¬

wachting en dan vlak daarop: de ontgoocheling, de wegstooting, de schrik. De overgang van deze twee gevoelens vat de groote-menschen-taal samen in het woord: TEGENVAL OF TELEURSTELLING (in de jongenstaal van thans: een strop). Dat zouden we trouwens aan Keesjes oogen en gelaatstrekken wel gezien hebben, ook al had zijn mondje er niets van verklapt. Want bij zoo'n plotselingen gevoelso vergang doen bijna alle kinderen, net als Keesje, hun oogjes dicht, het duizelt hen, ze krijgen een gespannen of zelfs pijnlijken trek om den mond, en worden er soms nog vuurrood bij bovendien, 't Is of hun bewustzijn plotseling pijnlijk vernauwd wordt om daarna weer te verbreeden. Op denzelfden voet van zoo even kunnen we zoo'n overgangsgevoel afbeelden als volgt

O Fifl. 2. (zie hiernaast) Q

Nu is het merkwaardig te zien: hoe belangrijk juist zulke overgansgevoelens voor eenjarige kinderen zijn. En niet alleen bij schrik en wegstooting, maar ook bij alle andere vormen van teleurstelling. Het derde woord dat moeder van Keesje na z'n eersten verjaardag opteekende luidt: di of dè of dia. Hij zei het als hij met z'n rammelaar aan 't spelen was, en die dan plotseling uit z'n handje op den grond viel. Hij was er telkens weer verslagen van. Bij andere kinderen komen nog een heele reeks dergelijke woordjes voor, waaruit de overgangsgevoelens nog duidelijker blijken. Zoo gebruikte het zoontje van Preyer reeds in z'n elfde maand den uitroep hatta: weg! als iemand wiens gezelschap hem aangenaam was, de kamer uitging, of als hij zelf de kamer werd uitgedragen, of als het licht werd uitgedaan.

28

Sluiten