Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

minst te schaden. Vroeger had Truus nooit veel acht geslagen op babies en nu scheen het haar toe, dat er nooit zooveel op straat waren geweest. Zij keek brutaal onder de kappen van alle wagentjes, en telkens als ze een kindje zag van ongeveer dezelfde afmetingen als ons ventje, brandde ze van verlangen om den ouderdom er van te vernemen. Soms, als de bonne of moeder er niet al te stuursch uitzag, waagde zij 't er naar te vragen. Natuurhjk werd ook Jantjes leeftijd genoemd en dan vertelde ze me thuis met stralende oogen, hoe alle menschen hem veel ouder schatten dan hij was. Misschien deden het velen uit welwillendheid. Ik heb mij ook wel eens aan dergelijke huichelarij schuldig gemaakt. - Waarom ook met ? — Waarom met een lachje van geluk tooveren, waar wij dat kunnen, al is het ten koste eener kleine onoprechtheid, die memand schaadt? Bij Truus was het waarlijk de moeite waard! Jantje was wat men noemt: een lastig kind; maar zijn moeder pleitte voor hem als de beste advocaat. „Vindt je 't dan zoet, Truus, als een kind altijd op den arm wil zijn ?" „Ja zeker. Hij kan toch met weten, dat zijn moeder nog iets anders te doen heeft dan hem te verzorgen, 't Is immers met stout, dat hij ook graag eens rondkijkt en opmerkt. Zoo n uilskuikentje, dat den heelen dag stil ta zijn wieg ligt heet zoet. Je zult eens zien, wat een slimmerd hij wordt man." „Dwaas moedertje! Ben je dan nooit moe?" Zij lachte; niet meer het oude geschater, maar een zachte, gelukkige lach. „Ja. ik geloof dat ik, zoo drentelend, dagelijks verscheidene mijlen afleg," zeide zij. zonder mij rechtstreeks antwoord te geven. Dat had ik ook met noodig. Men behoefde haar 'savonds slechts aan te zien.... Maar er kwamen ook betere tijden. Toen zat hij reeds urenlang alleraardigst alleen te spelen, met een gezicht zóó ernstig, alsof er heel wat voor het menschdom van afhing, hoe hard hij met zijn lepel wel tegen zijn bordje kon rinkinken en hoe hoog hij de blokken van zijn bouwdoos wel zou opstapelen; terwijl hij avond op avond met verrukking zijn plakboek bekeek, door ons gevuld met honden, katten, paarden, spoortreinen en alles, wat des daags nog meer zijn oog bekoorde, waarbij wij dan, des daags zoowel als des avonds, de bijbehoorende geluiden moesten nabootsen. En nog wat later kon ik reeds met hem uit wandelen gaan en schuilhoekje spelen, en over den grond rollen, en kunsten maken. Ja, kunsten maken vooral, dat was een pret! Hij werd nooit moede de zwaarste toeren te verrichten en mij toe te roepen: „Pa, kun je dat ook?" waarbij natuurhjk mijn mindere bekwaamheid zonneklaar bleek en mama voortdurend tot „kijken" werd aangespoord. En hoe dikwijls sloop ik een speelgoedwinkel binnen en smokkelde tets onder mijn jas, dat thuis met groote verwachtingen werd uitgepakt waarbij de oogen van ons, groote kinderen, even vroolijk schitterden als van het kleine HET JONGETJE VAN FRANK ROZELAAR. :-: door L. v. Deyssel. Heel ta de vroegte heb ik van-daag even gewandeld met het jongetje. — Toen heb ik geen enkele gedachte gehad. - Toch heb ik hem wel gezien, hoe hij op een draf aan kwam geloopen op het pad van zand tusschen het fonkelende bronzen groen. — Hoe gaan zijn beentjes dan... als hij loopt op een kleinen draf, als

87

Sluiten