Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— 198 —

Hij begon met den kapitein, wees hem allerlei dingen aan, zijn neus, den poot van een stoel, de kachel, een theeglas, zijn arm, een lamp en de hemel weet wat meer en noemde daarbij de Russische woorden, niet tevreden voordat de kapitein die had nagezegd. W&Êm

Dit duurde zoo een klein kwartier en toen verlangde hij, dat de kapitein de tallooze voorwerpen, welke hij eerst had aangewezen, weer opnoemde. Natuurlijk ging dat niet en de commissaris begon zijn les opnieuw, blijkbaar matig tevreden over de leergierigheid van den kapitein.

Het was een plotselinge liefhebberij van den commissaris, maar de schipbreukehngen achtten het toch beter niet tegen te stribbelen. Immers, de commissaris was blijkbaar de hoogste overheidspersoon tientallen mijlen in den omtrek.

De kapitein kreeg het eindelijk zoo benauwd, dat hij van een onbewaakt oogenblik gebruik maakte er tusschen uit te knijpen.

Toen de commissaris bemerkte, dat zijn slachtoffer er vandoor was, achtte hij Frits de meest aangewezen persoon om Russisch te leeren en begon hij hetzelfde spelletje met dezen.

Frits onderwierp zich gelaten.

De commissaris noemde zooveel verschillende dingen dadelijk achter elkander op, dat het Frits onmogelijk was ze alle te onthouden en kans om te ontkomen had hij niet.

Blijkbaar had de ervaring met het vorige slachtoffer den commissaris voorzichtiger gemaakt. Telkens weder, als Frits vrij wel geen woord had onthouden, begon de commissaris opnieuw.

Sluiten