Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

42

heeren ook eens beet te nemen. Hij ging op dezelfde manier te werk als in Praag en Het overal groote plakkaten, die zijn kundigheid aanprezen, in de stad aanslaan.

Maar de doctoren en magistri der Erfurtsche hoogeschool hadden al door hun coUega's in Praag van Uilenspiegel gehoord. Zij waren dus op hun hoede en beraadslaagden lang en ernstig, hoe zij 't zouden aanleggen, om, in plaats van zelf tot spot te worden, Uilenspiegel klein te krijgen.

EindeHjk besloten zij hem een ezel — er waren in Erfurt zooveel ezels — in de leer te geven.

„Magister Uilenspiegel," zei de rector uit aHer naam, „gij hebt u, op die plakkaten, uitgegeven voor iemand, die 't op zich durft te nemen ieder schepsel lezen en schrijven te leeren. Nu zijn wij met elkaar overeengekomen u een ezel als leerHng te geven. Durft ge 't aan, een ezel te onderrichten!"

„Welzeker," sprak Uilenspiegel, „maar ik moet er den tijd voor hebben, omdat een ezel een dom dier is." Na wat over en weer praten, werd de termijn vastgesteld op twintig jaren.

Uilenspiegel dacht n.1. bij zichzelf: „Wij zijn met ons drieën: de rector, de ezel en ik; sterft de rector, dan ben ik vrij; sterf ik, wie kan mij dan nog manen, sterft mijn leerHng, de ezel, dan is de zaak ook afgehandeld. Bx zal 't er maar op wagen."

Hij stemde er dus in toe. Van 't leergeld, vijfhonderd mark in oude munt, kreeg hij al dadelijk wat in handen.

Sluiten