Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

118

Tyl Uilenspiegels beschermheer kon er maar geen hoogte van krijgen, hoe dat in zijn werk was gegaan. Toen zij weer samen thuisgekomen waren, nam hij Tyl, die in stilte de grootste pret had, apart, en zei, dat hij hem dadehjk de beloofde dertig gulden zou geven, als deze hem 't geval eens gauw wou ophelderen.

Tyl lachte hartelijk, ,,'t Is met natuurlijke dingen toegegaan, edele heer," riep hij uit.

„Ik had 't allemaal vooruit met haar afgesproken, terwijl ik haar toen meteen al een flinke schadevergoeding gaf."

De ander stemde met zijn gelach in en schonk hem graag de beloofde dertig gulden. Hij verzocht hem echter er met niemand over te spreken; als hij zich daaraan hield, zou hij hem ook nog aan een vetten os helpen.

Tyl Uilenspiegel nam dit voorstel met genoegen aan en vertrok.

Toen hij nu weg was, noodigde zijn voorname vriend verscheidene aanzienlijke heden uit, 't middagmaal met hem te gebruiken. Aan tafel vertelde hij hun dat hij pas een merkwaardige kunst had geleerd: hij wist n.1. hoe je 't moest aanleggen om één der marktvrouwen zóó te betooveren, dat zij al haar aardewerk stuksloeg.

De heeren zeiden, dat zij dit niet begeerden te zien, maar wel zouden ze graag 't geheim van die kunst willen leeren.

„Als ieder van u mij een gemesten, vetten os present doet, zal ik er u van op de hoogte brengen," sprak hun gastheer. •

Sluiten