Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

i8

werkelijk... ze hield veel van lezen... Zou ze werkelijk nooit meer... ? Och nee, dat niet denken.

„Begin je bij het tiende lesje?", vroeg de gouvernante.

Maar Augusta schudde het hoofd; ze wist niet, wat te zeggen.

„Kom", zei de gouvernante nog eens, en toen Augusta alweer het hoofd schudde, stond ze zuchtend op, en belde het kamermeisje.

Dit kwam al gauw binnen, met een glas melk voor het prinsesje.

Hè, dat smaakte! maar Augusta had toch liever een boterham gehad; ze had zoo'n leeg gevoel in haar maag.

De gouvernante zei tegen het kamermeisje: „wil je vragen aan de gravin, of ik de koningin even zou kunnen spreken?", en toen het kamermeisje weg was, zaten de gouvernante en Augusta zwijgend over elkaar.

Na een poosje kwam de koningin zelf; de gouvernante vertelde, dat 't prinsesje in 't geheel niet leeren wilde vandaag; Augusta zat er stil bij, met een kleur, want ze zag wel, dat hare moeder bedroefd keek.

Nu keek de koningin haar dochtertje aan. „Kom eens bij me?" vroeg ze zacht.

Augusta stond op, maar ze kon niet bij hare moeder komen; stokstijf bleef ze op een afstand staan.

En toen voelde ze zich in eens als een heel klein kindje, dat niets liever wil, dan op moeders schoot zitten, en met hare handen voor de oogen, begon ze te schreien.

„Arm kindje, kan je niet?", vroeg de koningin bedroefd. „Ik geloof, dat je moe bent", zei ze toen; „je moest maar wat uit gaan rusten op je kamer."

Augusta ging de leerkamer uit; ze voelde zich ineens

Sluiten