Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

4i

ander op een Donderdag was gestorven, en dat beiden zeer knappe lieden waren geweest, benevens andere buitengewone punten van overeenkomst.

Het was nu echter hoog tijd om aan den schouwburg te denken; er moest nog veel voor in orde gemaakt worden in den vorm van doeken en mutsen, om niet te spreken van één zakdoek vol sinaasappels en één met appels, die niet zoo gauw toe te binden waren, omdat de vruchten er telkens aan de hoeken weer uitrolden. Eindelijk was alles klaar, en ze gingen haastig op weg: Kit's moeder met het kleintje op den arm, dat schrikkelijk klaar wakker was, en Kit met kleinen Jacob aan zijn eene hand en Barbara aan de andere, wat de twee moeders, die achteraan kwamen, aanleiding gaf,' op te merken dat ze wel getrouwde menschen leken, waarop Barbara blozend zei: „och neen moeder!"

Eindelijk kwamen zij aan den schouwburg: en binnen twee minuten nadat ze voor de deur, die nog niet open was, aan waren gekomen, was kleine Jacob bijna platgedrukt^ had het kleintje een duw gekregen, was de parapluie van Barbara's moeder weggeraakt en weer over de schouders van de menschen bij haar terug gebracht, en had Kit een kerel, die zijne moeder met onnoodige hardheid op zij duwde, met den zakdoek met appels op zijn hoofd geslagen, waarop groot lawaai volgde.

Maar toen zij het plaatsbureau eenmaal voorbij waren en met hunne plaatsbewijzen voortrenden alsof het om hun leven te doen was, en vooral toen zij in de zaal waren en plaatsen kregen, zóó goed, alsof zij ze te voren besteld hadden, werd dit alles als een kostelijke grap beschouwd, die bij de pret hoorde.

En toen kwam de vertooning: de .paarden, die kleine

Sluiten