Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

46

Hcht heeft gehouden, en altijd den hemel boven Zich had." Uat waren hare woorden geweest

Zij was dood. De lieve, geduldige, dappere Nelly was dood. Haar vogeltje, een teer schepseltje, dat een vLger! druk zou kunnen verpletteren, sprong vroolijk in zijn kooitjeen het sterke hart van zyn meesteres stond voor altijd stu

Waar waren de sporen van haar vroege zorgen, haar leed

Z^r^t ^r^- ^ ™ dooit

haar, haar stille schoonheid en diepe rust spraken slechts van vrede en volkomen geluk

vertdSg^ ^ haar VrOCgere Zdf' d ™ if

Het oude tehuis had dat zelfde zachte gezichtje gekend-

t sZ7jLm;Z dr°°m d0°r bettende'elWe'

en smart, aan de deur van den ouden schoolmeester op den omeravond, voor het vuur van den smeltoven in den kouden vocht gen nacht, bij het bed van den stervenden jongen overal was het 't zelfde geweest." Jungen,

Het werk kwam in wekelijksche afleveringen" uit'en Dickens ontvmg van alle kanten brieven er over, bewonderende brieven, en smeekbeden om Nelly niet te laten sterven.

Maar hij voe de, dat het niet anders kon, na alles wat het teere meisje geleden had, en ook begreep hij, dat juist zóó haar beeld den lezers gaaf en ontroerend bij zou blijven zooals hij wilde dat het zijn zou

Hijzelf had zich zóó ingeleefd in zijn werk, dat het hem was of hij in Nelly een lief kind verloor, hij kon het laat" ^eelte blJ niet ^erken> d& ^

Nelly s vrienden op reis drukte, voelde hij zelf mee, en nadat

Sluiten