Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

20

Maar, waar 't nu op aankwam, was: vader en moeder te winnen voor het plan, om Emiel in zijn plaats aan te stellen als bewaker der kinderen. En — eerst moest dan Guusten Vermeule aangeklampt worden. Want zoo zeker als Bertha zijn vrouw, zou Vermeule zijn baas worden, 't Beste, dat er in de wereld was, moest je najagen, en met geduld en wel overwogen woorden bemachtigde je dat wel. Maar in de eerste plaats moest je braaf zijn, en je gebeden lezen, en naar kerk gaan, en alles doen, wat de religie van je eischte.

Zoo in en met zich zelf redeneerend viel hij in slaap.

Den volgenden dag stond hij, tegen dat de scholen uitgingen, al weer uit te zien naar iemand, die een oogenblikje zijn zorg voor de zusjes wilde overnemen, maar vond er niemand. Ook den anderen dag lukte 't hem niet, maar den derden dag

De oolijke slimmerd waagde 't werkelijk, den ouden afgedankten politieagent, die nog soms een beetje toezicht hield op 't park, aan te klampen.

„Ah wah, Edemongl 'k moete 'ne commissie doene, maar 'k en mag de kienders niet alleene laten; als je zoudt willen zoo goed zijn, van een letje hiere te blijven; ik herkeere subiet, en' ne keer ik ga d'r u voor loonen 1"

„Ah wah, jonk, loopt dan zeere. 'k Blijve hier!" De lievelingen, gebruik makend van 't oogenblik, dat Mong zijn aandacht voor iets anders noodig had, waren reeds begonnen elkander met een boonenstaak te slaan, zoodat Lotte reeds een bloederige schram over 't gelaat had. De oude dikke bierbuik zou ze wel, en bromde zóó geweldig, dat de kinderen er van schrokken, en even als verpletterd voor den gevreesden man stonden. Mong maakte zich nu uit de voeten, zich verkneuterend van pret over zijn nieuwen knecht Hij liep krom van 't lachen, toen juist Bertha en haar broer en zuster uit een zijstraat kwamen.

„Zotte, waarvan lach je gij zoo?"

Sluiten