Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

49

„Och, papaatje, ééntje!" smeekte Romanie en vaders hart werd nu vermurwd.

„Luistert dan! Ze zei: — en loensch keek hij naar Bertha — ze zei: „kobbevreter!" *)

Moeder en dochter barstten plotseling in lachen uit, gelijk herhalend: „kobbevreter!"

Maar Bertha vertrok geen spier. In de verte had ze werkelijk Charles zien aankomen. Zij speelde nu met een rijnen nikkelen hondenketting, maakte daarmee op haar schoot allerlei figuren en scheen dan al de schalmpjes te tellen. Vader gaf den moed op, om ook maar 't kleinste trekje op Bertha's wezen te zien bewegen: 't was daar als marmer.

„Curieus kind!" zei hij en sloot de oogen.

Moeder deed, of ze reeds dutte. Romanie stond door 't raam de nadering van Charles gade te slaan.

Nu ging Bertha opstaan, plaatste haar stoel tegen den muur, naast de deur, vouwde een courant tot een soort kroon, lei twee voetkussens op den stoel en zette zich daar boven op. Toen hing ze den hondenketting om den hals, zette de papieren kroon op haar golvend hoofdhaar, vouwde de handen in elkaar en zag strak voor zich uit, met de uitdrukking van heilige devotie op haar wezen.

't Was muisstil: niets dan het ademen der vier aanwezigen werd gehoord. Sliepen de ouders reeds? Als Romanie zich omkeerde en de gekroonde koningin op haar hoogen zetel zag, sloeg ze de handen in elkaar.

„Eh wel! gij zit gij daar, of ge Onze Lieve Vrouwe in de processie moet voorstellen. Zottinne, gaat er van!"

Moeder sloeg de oogen open, en voelde neiging om te lachen; doch ze bedwong zich.

„Dat zou meneere Pastor moeten zien!" — zei ze.

Bertha bleef als een marmeren beeld roerloos zitten. Lariviere was heelemaal wakker, lachte even zeer luidruchtig; doch het gebeeldhouwde gelaat zijner dochter

l) Kobbe = spin.

De Vlaamsche spitsbroeders

4

Sluiten