Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

139

momde is door de wet beveiligd voor ontmaskering.

En wee den schuldige, die zich vergrepen heeft aan de gangbare goede zede. Met Carnaval zal hij't weten! Want wat men hem of haar .niet openlijk durfde verwijten, dat durft nu iedereen, gemaskerd.

Charles Mortier was één der schuldigen, en nu zou hij 't weten, waarom men hem zelden vriendelijk behandelde. Hij had verkeering met Bertha Lariviere, scharrelde intusschen met een ander meisje, en 't werd gefluisterd, dat hij een derde....

Maar wat er anders gefluisterd werd, zou nu met Carnaval door gemaskerden luide ruchtbaar gemaakt worden door heel de stad.

Zijn vrienden — vooral zijn vrienden — die nu toch niet herkend zouden worden, maskerden zich als meisjes, droegen een aangekleede stroopop op den arm, en wachtten hem zóó overal op, en volgden hem, waar hij ging, met in kindertoon nagebootst, het geroep: „Papa! papar

Charles, wetend, dat hij nu overal bekend was, nam den anderen dag de vlucht naar Frankrijk, zijn vaderland, waar hij in militairen dienst trad. Doch dit werd eerst later bekend; gedurende den Carnaval zocht men hem nog alle dagen.

Bertha had hem nooit recht vertrouwd, en zoodra ze gehoord had, en daarna zelf gezien, dat hij met een ander meisje liep, had ze hiermee hare ouders in kennis gesteld. En van toen af had er een knuppel achter de deur gestaan, opdat, indien de nette jongen 't nog eens mocht wagen, daar aan de deur te komen, ieder, die hem daar trof, terstond in de gelegenheid zou zijn, hem zóóveel ransel te geven, dat hij 't hart niet nog eens zou hebben, daar te verschijnen.

En voor haar was het een heele opluchting, toen ze eindelijk de zekerheid had, dat Charles niet alleen de stad, maar ook het land had verlaten. Hoewel ze hem niet voor

Sluiten