Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

160

en vroeg soms hier of daar om een boterham. Ze had niet meer verstand dan een achterlijk kind van zeven, acht jaar.

Kon het niet zijn, dat zotte Manda opdracht had van deze of gene, om er stilletjes de kleine boekjes te bezorgen?

„A wa, Lotte 1 en wat geeft Manda u voor de traktaatjes?"'t Meisje keek moeder aan.

„Newaar, moeder! 'k hebbe u het lepeltje van Manda gegeven. En 'k hebbe bijtijden een appel of een peer gehad!"

Mong keek moeder aan, en moeder haalde een koperen kofhelepeltje uit de kast, legde 't voor Mong neer en zei:

,'t Is datte; Manda heeft het voorzeker in een vuilnisbak gevonden; maar 't is maar nu, dat ik versta, waarvan zij bij tijden entwat aan Lotte geeft: 't is voor de traktaatjes 1"

Edmond zei er niets van. Ais hij nu maar wist, wat Manda met de boekjes uitvoerde. Hij zou het haar zelf kunnen vragen; doch hij hield het voor zeker, dat ook Amanda „heur kalanten niet ging verklappen." Wacht maar!

Terstond bergde hij een paar traktaatjes in zijn daagsche jas, waarin hij altijd naar 't werk ging, om te gebruiken als hij Amanda eens mocht ontmoeten. Reeds den vierden dag gelukte hem dat in 't schaftuur. Hij ging voor haar uit, liet een paar traktaatjes vallen, en zoodra hij vermoedde, dat zij de plaats, waar hij de boekjes had laten vallen, reeds moest gepasseerd zijn, ging hij terug en overtuigde zich, dat zij ze had opgeraapt Tevens merkte hij, dat het meisje dadelijk haar gang had versneld, en dus hoogstwaarschijnlijk het gevondene terstond hier of daar bezorgen zou. Hij volgde haar, in de hoop, zijn vermoeden bevestigd te zien.

Na eenige straten haar nagewandeld te hebben, zag hij eindelijk, dat ze bij een houten schutting staan bleef, en daar een poosje bezig was. Juist toen hij baar genaderd

Sluiten