Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

42

ze ontmoedigd worden en niet meer terugkomen. En weet je wat 't mooiste van de heele zaak is? De Vorstduiveltjes kunnen niet omkijken, omdat hun halsjes van ijskegeltjes zijn gemaakt en dus zouden breken. Ze zullen dus heel niet bemerken wat er gebeurt, voordat hun leger rechtsomkeert heeft gemaakt om naar huis te gaan."

De Groene Arbeiders lachten en rolden zich om en om van de pret. Niet alleen dat zij veel van Snoesje hielden, maar zij hadden bovendien een hekel aan de Vorstduiveltjes, die 't hun dikwijls zoo moeilijk konden maken.

Dien avond deden ze hun warmste groene pakjes aan en trokken er met hun bezems op uit.

Wij zaten juist allemaal, in Sleutelbloemenland verstopt, toen Snoes naar buiten kwam; ze geleek wel Roodkapje met haar kapertje, dat zoo aardig stond bij het roode manteltje.

Snoes keek bedrukt. „Het is zoo koud," zuchtte ze. „Ik ben zoo bang, dat het vannacht weer gaat vriezen."

„Als ze nu maar feeënooren had gehad, dan zou ze mijn Groene Arbeiders wel hebben hooren gichelen bij de gedachte aan wat zij zouden doen. Zij rolden zich heen en weer van de pret onder de dorre bladeren, terwijl zij zich d i t voorstelden.

Toen het heelemaal donker was en iedereen in bed lag en 't in Sleutelbloemenlang zoo stil was, dat je er een dennennaald zou kunnen hooren vallen, kropen de Vorstduiveltjes te voorschijn. Zij stonden op het hoogste punt van den heuvel en stelden hun leger op in een lange rij. Generaal Vorst gaf met een krakende harde stem op ijskouden toon zijn orders.

Toen kwam 't leg;r in beweging, macheerde voorwaarts en begon zijn w;rk. Zij haastten zich zooveel ze konden,

Sluiten