Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

12

£ens gebeurde het dat ze samen een verren tocht zouden maken: Ole Kraghe met zijn vier zoons en zes Eskimo's, naar een zeeboezem, waar wilde ganzen en eenden waren. De lucht was helder en de sterren schitterden dag en nacht want de lange Poolnacht was begonnen. Solblomst zong een lustig liedje, hij was echt in z'n nopjes, omdat hij weer wat nieuws te zien zou krijgen.

De jacht was voorspoedig. De tent werd opgezet om te overnachten, toen Solblomst aan den Noordelijken horizon een lichte streep ontdekte. „Wat is dat?" vroeg hij aan een Eskimo.

„Dat is de grens van het Poolland. Als een mensch die grens overschrijdt, wordt hij door den adem der Poolkoningin in een ijsblok veranderd."

Dit antwoord had op Solblomst dezelfde uitwerking als indertijd grootmoeders waarschuwing; zijn avontuurlijke geest werd wakker. Als hij de Poolkoningin in haar land eens zag. Dan kon hij er Thyra van vertellen.

Om 'negen uur gingen allen ter ruste. Zoodra Solblomst merkte dat de anderen sliepen, stond hij stilletjes op. Hij wikkelde wat gedroogde visch in een stuk zeildoek en sprong op een der rendieren die buiten de tent stonden, en verdween in galop naar 't Noorden.

Voort draafde het rendier, al maar voort! Eindelijk stond het stil, trillend van vermoeidheid. Dan maar te voet, dacht Solblomst. Het rendier zou den terugweg alleen wel vinden.

Sluiten