Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

31

Toen kwam er hulp van een kant, waarvan Ati 't zeker niet verwacht had: van tante Elise zelf! ,,De tweelingen zou ze graag hebben," schreef tante, „maar zoo'n druk en lastig kind als Ati, neen, daar was ze te oud voor."

„Schrijft ze dat heusch?"

„Ja, heusch." Maar 't had niet de uitwerking die Mama verwachtte. Het gevoel van blijdschap omdat ze niet hoefde te gaan, was veel grooter dan 't gevoel van schaamte, omdat zij te lastig gevonden werd.

„Mama, 'k beloof u dat ik zoo stil als een muisje zal zijn. 'k Zal geen een deur hard dicht doen en op m'n teenen loopen, en geen vlekken op m'n goed maken, en alles doen wat u graag hebt, als u me maar thuis laat blijven en me laat helpen om Papa op te passen."

In dat laatste had Mama niet veel lust, maar zij wist, dat Ati wilskracht had en dus zei ze dat zij 't probeeren zou met Ati's belofte van stil-wezen. En Ati zei in zichzelf:

„Al stik ik bijna van rumoerigheid, zooals Han zegt, dan houd ik toch mijn woord."

Bijna stikken van iets anders deed Ati, toen zij, verscholen in een verborgen hoekje van de gang, Papa de stoep zag opkomen, heel bleek en gesteund door Mama en de pleegzuster. Zij mocht niet dadelijk naar hem toe, had Mama gezegd.

Eerst een paar uur later zei de pleegzuster, die haar op 't portaal vond, dat zij even om een hoekje van 't schut mocht kijken, omdat Papa sliep.

Sluiten