Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

18

potten, en die waren zoo vreeselijk tegen den harden vloer geslagen, dat ze 'n heidensch leven maakten. En zoo hadden de Eskimos gemeend, dat ze door 'n heel leger van duivels overvallen werden.

Ongelukkig was ik bij m'n onvrijwilligen luchtsprong met m'n linkerbeen zoo onzacht tegen den haard terecht gekomen, dat ik er 'n half jaar lang pijn aan had. Den volgenden morgen moest ik naar mijn slee gedragen worden.

Kom, van die sleevaart met honden wil ik je iets meer vertellen. Van wegen is hier in het hooge Noorden zoo goed als geen sprake. Veel minder nog van rijtuigen, fietsen, auto's en dergelijke vervoermiddelen. Te land bedient men zich haast uitsluitend van de hondenslee. En dan nog alleen 's winters! 's Zomers is reizen bijna onmogelijk.

De Eskimo-hond lijkt precies 'n wolf. Z'n snuit loopt spits toe, z'n ooren zijn onder breed, boven smal, eh [z'n. ruigen staart draagt hij in sierlijken kronkel boven 't lijf. Hij heeft 'n vuil-grijze kleur; alleen in Groenland, waar het ras niet zuiver meer is, vindt men ook gevlekte honden. Eén groot gebrek heeft dit dier: 't is n.1. 'n vreeselijke eter en ' verslindt als het honger heeft alles wat onder z'n tanden komt. 's Zomers wordt hij gevoed met visch ; als zee en rivieren echter dicht gevroren liggen, schijnt hij het vooral gemunt te hebben op pelskleeren en dierenhuiden.

De manier waarop de honden voor de slee gespannen worden, is geheel verschillend. De Eskimo's van Siberië bevestigen aan hun smalle slee 'n lang touw, spannen daar vóór den leidhoud aan, en achter deze, aan weerszijden, op afstanden van 'n meter, de andere. Elf tot zeventien dieren heeft men daarvoor noodig. In Alaska, waar de sleeën wat breeder zijn, worden ze paarsgewijze aan het hoofdtouw gespannen, de leihond in z'n eentje voorop. De Groenlander eindelijk, die de breedste sleeën heeft, spant de dieren allemaal naast elkaar, zoodat de touwen, aan 'n primitiven dissel bevestigd, waaiervormig.naar voren uitstralen. De soort van slee en de manier van aanspannen is in overeenstemming met den aard van het land. In Siberië is veel bosch, in Groenland heelemaal geen. In Siberië zijn de honden het best gedresseerd en volgen trouw de kommando's van den bestuurder. De leihond doet eigenlijk alles. Hij trekt zelf haast niet, maar wendt voortdurend den kop om naar z'n meester. En op diens

Sluiten