Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

19

wenken „naar rechts", „naar links", „recht vooruit", loopt hij in de aangeduide richting, waarheen de andere dieren hem volgen. — De Groenlandsche Eskimo regeert z'n honden met de zweep. Het snoer van die zweep is wel zeven meter lang en de bestuurder manoeuvreert er buitengewoon handig mee. Klapt hij links van den leihond, dan springt die verschrikt naar rechts en trekt de andere met zich mee. Ook omgekeerd. In Alaska is 'n goede leihond 'n zeldzaamheid. Daar loopt gewoonlijk 'n Eskimo op sneeuwschoenen vooruit. Is hij moe, dan zet hij zich op de slee, en 'n plaatsvervanger is aan de beurt, 't Is ongelooflijk hoe lang de Eskimo dat loopen kan uithouden. Drie volle uren en meer aan 'n stuk snelt hij over het gladde ijs zonder vermoeidheid te toonen.

De verschillende deelen van dé houten slee zijn met leeren riemen aan elkaar verbonden om wille van de beweeglijkheid. Als dekking dienen aan elkaar genaaide rendierhuiden, die met de haren naar binnen zijn gekeerd. Overdag worden ze gebruikt tot bescherming van het reisgoed, en 's nachts als tentdoek.

Omstreeks middag houdt de sleeën-karavaan gewoonlijk halt. Gaat de weg over 'n rivier of 'n dichtgevroren zeearm, waaraan reizigers steeds de voorkeur geven, dan wordt de sneeuw over 'n oppervlakte van 'n vierkanten meter verwijderd, en in de daardoor ontstane kom met |'n bodem van ijs en wanden van sneeuw, zeehondentraan gegoten. De reizigers nemen rondom plaats, doopen de hun toegedeelde portie gedroogde visch in de traan en ... smullen. Ook de honden krijgen visch, maar zónder de traan saus, want dat zou te duur uitkomen. Na het maal wordt 'n gat in 't ijs gehouwen, de reizigers leggen zich één voor één plat op den buik en drinken zooveel hun hartje begeert. Is de ijsvloer te dik, dan gebruikt men eenvoudig sneeuw. Zelfs Europeanen, die het béter gewoon waren, hebben jaren lang deze levenswijze volgehouden, zonder er nadeelige gevolgen van te ondervinden.

Heeft men eindelijk het doel van de reis, een of ander dorp, bereikt, dan worden de honden uitgespannen, en de reiziger kruipt door de onderaardsche gang 'n Eskimohut binnen. De leihonden volgen hem onmiddellijk en nestelen zich in de gang, die ze daardoor natuurlijk totaal versperren. De andere honden hoeven dan niet te probeeren binnen te komen; zelfs die van den eigenaar der hut worden niet doorgelaten. Zóó zijn de leihonden

Sluiten