Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

30

was afgeplat. Maar mijn kerk was nu eindelijk dan toch in MariaIgloo. Het scheen echter, dat met den opbouw nog een jaar zou moeten worden gewacht.

Bij mijn terugkeer vond ik namelijk een briefje van Pater Provinciaal, waarin ik verzocht werd mijn Broeder-medehelper onmiddellijk, met de eerste gelegenheid, naar Canada te laten vertrekken; men had hem noodig aan ons College van Winnipeg, en Maria-Igloo ligt nu juist niet in de buurt van Winnipeg.

Den volgenden morgen ging mijn brave Broeder en zijn koffer aan boord van de raderboot op weg naar Teller. Zoo zat ik op m'n eentje, en er kon geen spraak van zijn, dit jaar de kerk op te bouwen. Dat was een groote teleurstelling. Maar God zou er in voorzien.

Ik stond nu alleen voor de heele huishouding en hernam de bedieningen van koster, kok, van linnenmeid, enz., waarvan ik tijdens het verblijf van mijn Broeder-medehelper had afstand gedaan.

Op een namiddag, twee weken na zijn vertrek, terwijl ik langs den oever van de rivier zeer prozaïsch bezig was een van mijn beide bootjes schoon te maken, werd ik plotseling in mijn werk onderbroken door een „Haal over!" vaü den tegenovergestelden kant der rivier, wat mij deed opspringen.

'n Enkele blik deed mij mijn Broeder-medehelper — dien ik in Winnipeg waande — en den Broeder van Nome, een uitstekend bouwmeester en timmerman, herkennen.

Zeker was het een verrassing, maar een gelukkige verrassing, want nu was ik van den bouw van mijn kerk verzekerd. Ze kwamen te voet van Nome en waren erg vermoeid. Ze hadden vergunning zes weken te Maria-Igloo te blijven, en hoopten in dat tijdsverloop het werk te kunnen klaar spelen.

Den volgenden morgen reeds, ondanks hun stijfheid en doorgeloopen voeten, begonnen ze het terrein van den bouw te effenen. Ik spoorde hen aan, eerst wat uit te rusten, maar ze wilden daarvan niet hooren; ze waren gekomen om te werken, niet om uit rusten.

Een kerk bouwen in zes weken, al is ze maar van hout, eischt een onafgebroken arbeid. Gelukkig was heel het getimmerte pasklaar gemaakt en hoefde dus slechts opgeslagen te worden. Dat is het voordeel van zoo'n kerk, je past de balken in elkaar, klopt ze vast, en klaar is Kees. Deze praktische zijde had me verlokt, want je begrijpt wel, dat er geen spraak van

Sluiten