Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

84

„vertoont. Maar niemand denkt veel daarbij, 't Gaat van „zelf omdat men 't geleerd heeft en 't iedereen ziet doen. „Mijn nieuwe vrienden hebben beiden overwonnen! „Dat wil zeggen: zij maakten dat de partij tot welke zij „behoorden, overwon. En omdat E. mijn handschoen als „helmteeken droeg, moest i k hem den krans geven. „Ik dacht na mijn eersten dansavond dat ik het nooit „warmer kon hebben, maar bij dat overgeven, had ik het „nog véél warmer! Bedenk eens. Wel honderd duizend „oogen óm mij en óp mij en hem en dan de mooie „jonge ridder wiens oogen nog veel meer vertelden dan „die honderd duizend andere, vóór mij. Gravin B. had „mij vooraf gezegd wat ik doen moest, en het zien van „z ij n ontroering hielp mij om door de mijne heen te „komen, 't Was gedaan eer ik het wist. En toen brak „er een gejuich los voor den overwinnaar, dat geen eind „scheen te nemen.

„De ander moest ook een krans ontvangen. Ik had „heel graag gehad dat hij Hedwig daartoe zou hebben „aangewezen. Ik zag het haar aan dat zij in mijn plaats „had willen zijn. Maar ridder Ruprecht vroeg het gravin „Bernsdorff, die heel vriendelijk en gratievol hem den „eereprijs toereikte.

„Dien avond weer een banket in 't bisschoppelijk „paleis, maar geen dans daarna.

„Den volgenden ochtend hield de Keizer nog eens „hof en kon iedereen hem naderen die wat te vragen of „te klagen had. 't Liep zóó vol, dat het noenmaal voor „den Keizer en zijn rijksgrooten vertraagd werd. Maar „de armen kregen het hunne op tijd. In de lakenhal, in „de Waag en de benedenhallen van het raadhuis waren „op kosten van den Keizer lange tafels op schragen „aangericht en bedekt met eten voor duizenden honge„rigen. Geen arme werd geweerd. Zij werden geroepen

Sluiten