Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Na de polonaise een pas de quatre; Willy danste met Willem Stennen; ze maakte vlug gracieus de bekende passen, als een automaat.

Toen, in de wals, voelend Rudolfs arm om haar heen, zijn gezicht vlak bij het hare, gaf ze zich over aan de emotie; ze kon hare oogen niet afwenden van de zijne, die haar hypnotiseerden; haar denken was verlamd, als droomend liet zij zich meevoeren in den wegsleependen dans, zijn arm vaster en vaster haar omklemmend.

De angst week nu geheel: haar lichaam trilde van dat vreemde, onweerstaanbare verlangen; 't was alsof dit hare bewegingen verlamde, ze voelde zich in eens doodelijk vermoeid. „Laat ons even rusten," fluisterde ze hijgend, vlak aan zijn oor: „ik kan niet meer."

Hij stond dadelijk stil. „Nu al? En vroeger was je zoo onvermoeid. .Maar we hebben ook nooit gedanst zooals nu."

Hij voerde haar buiten den kring tot in de groote serre, waar banken van bamboes stonden tusschen groote palmen en oranjeboompjes. Ze liet zich willoos meevoeren, ging naast hem zitten onder de stille groene palmen, waartusschen elektrische lichtjes hingen als glimwormen.

Uit de verte klonk de walsmuziek, als de echo van het volle drukke leven, dat ze ontvlucht waren.

„Willy 1"

Ze huiverde even, boog het hoofd naar hem toe, liet hare hand in de zijne rusten.

Weer zijne stem, trillend van passie:

„Hier is 't goed, alleen met ons beiden; ik had ook niet langer binnen kunnen blijven.... deze avond beslist over ons leven."

En vlak met zijn gezicht bij 't hare, zoodat

Sluiten