Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mystieke wenschen; woorden zouden tegen dien sluier aanbonzen met hun gevolg van onvermijdelijk proza, hem steviger maken, maar tevens minder fijn.

Ze wist wel, dat dit eens komen moest, dat ze zóó op den duur ook niet tevreden zou zijn, maar voor 't oogenblik vroeg ze niets meer; ze zag gaarne het glanzende geluksvogeltje om zich heen zweven, dichter en dichter, haar tot zich wenkend met zijne heerlijke diepe oogen, tot ze er de hand naar uitstrekte.

Als ze dat eenmaal gedaan had, zou ze het koesteren en opkweeken tot het een groote sterke vogel was geworden met onvergankelijken glans op de zachte vederen. Ze zou het aan zich hechten met het beste wat in haar ziel was, tot het niet meer heen kon gaan, en met George zou ze dagelijks luisteren naar zijn gezang, waarin klanken uit den hemel waren.

Ook George voelde de poëzie van hun tegenwoordigen omgang; hij wilde nog niet spreken, en de wereld zich laten bemoeien met hun geluk; hij zou wachten tot hoogstens twee weken vóór zijn vertrek: dan konden ze na zijn heengaan hunne verloving publiek maken; als hij nu sprak, zou 't onmogelijk zijn, zoolang 't geheim te bewaren.

Maar hij wankelde reeds in dit besluit, voelde zich ongeduldig worden; het verlangen Willy van zijne liefde te spreken, zeker te weten dat ze van hem was, haar in zijne armen te voelen, werd hem bijna te sterk, vooral als hij met haar alleen was.

Hij sprong op, toen Willy haastig binnenkwam met uitgestoken hand: dadelijk hoorde hij, dat hare stem minder blij klonk dan gewoonlijk, en in hare oogen zag hij iets droevigs.

Sluiten