Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en de stamrozen voor de tweede maal hunne knoppen openden.

„Dag moedertje!"

Mevrouw Wardorf schrikte op.

„Dag jongen; hé, ik had je niet eens zien komen."

Ze snelde naar de verandadeur, vlug voor hare zeventig jaren, omhelsde George innig, toen hij zich bukte om haar te kussen.

„Je bent de eerste. Heerlijk 1 Kom nu eens rustig bij me zitten."

Hij hing zijn hoed in de gang, ging over zijne moeder zitten in den leunstoel, dien ze voor hem had klaar gezet, en staarde naar buiten naar den weg, waar rijtuigen en wandelaars voorbij gingen in afgebroken stroom.

Zijne moeder keek hem een oogenblik aan.

„Heb je 't druk gehad?"

„Niet bijzonder; 't werk vordert goed."

„Je ziet er moe uit," zei mevrouw bezorgd.

„Ik heb vannacht wat slecht geslapen; dat is al. Hoe is 't mogelijk dat u 't aan me ziet," zei hij lachend.

„Wel natuurlijk; een moederoog ziet goed."

Hij glimlachte, maar toen plotseling met iets scherps in zijne stem.

„Niet altijd: een moederoog idealiseert, wil alleen het goede zien."

„Wat bedoél je, vent?"

„Och niets; alleen maar, dat ik 't jammer vind, dat u me altijd zoo in de hoogte hebt gestoken in uwe oogen en mijne eigene."

Mevrouw keek verschrikt op om zijn' wreveligen toon.

„Ik begrijp niet wat je meent. Is er iets gebeurd ?"

Sluiten