Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ze rustig liggen met gesloten oogen en denken.... denken.... over het onafwendbare leed.

Maar was 't wel onafwendbaar ? Het lag immers in haar macht hem te behouden, als ze slechts enkele illusièn op kon geven; was 't niet beter het geluk te nemen, dat haar werd aangeboden, dan ook dat weg te gooien, nu ze niet alles kon krijgen, wat ze zich had voorgesteld?

Ze wist, dat velen het zouden doen, misschien zelfs zonder groot leed te voelen, en ze verlangde hun voorbeeld te volgen, gelukkig te zijn zonder nadenken, maar ze wist, dat ze niet kon; ze moest het beste hebben of niets.

Ze verwenschte de hoogere opvatting, die ze gekoesterd had; waarom was ze niet als andere meisjes, als Emma bijvoorbeeld, die tevreden kon zijn met wat ze had, vergetend wat niet te veranderen viel?

Ze had zich altijd gelukkig gevoeld om die hoogere opvatttng, en nu?.... wat hielp het haar? het leven vroeg niet naar hare opvattingen of verlangens; ze moest hetzelfde dragen als de meest alledaagsche naturen, maar het dubbel pijnlijk voelen.

Mevrouw van Meersen geloofde geen opgenblik, dat Willy werkelijk ongesteld was; ze begreep, dat er iets gebeurd moest zijn, waar George Wardorf in betrokken was, maar wat kon ze onmogelijk gissen.

Hij had Willy misschien gevraagd, maar of ze hem had aangenomen of afgewezen, geen van beiden was een reden voor haar om ziek te zijn. Er moest dus iets anders zijn.... een geheim misschien. Mevrouw was verlangend het te weten; hare nieuwsgierigheid was gewoonlijk een gevolg

Sluiten