Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kleinigheid je hem wilt bedanken, want je maakt me niet wijs, dat je niet van hem houdt. Bedenk je dus nog maar eens."

Ze liep driftig de kamer uit.

IX.

George had ook veel geleden dien nacht, en niet alleen door de gedachte aan Willy's verdriet.

Hij leed nu ook om zichzelven, om zijn verleden, dat niet meer te veranderen was: er was een ommekeer in zijne gevoelens gekomen, hij moest voortdurend denken aan Willy's woorden: „als een harer onderdeden ontwijd is, is de liefde verminkt voor altijd."

Was dit werkelijk zoo?

Hij voelde nu de liefde voor Willy als iets heerlijks, iets nieuws. Zóó had hij nog niemand liefgehad, maar toch.... als hij Willy eens gekend had lang geleden; als hij door de gedachte aan haar zijn leven rein had gehouden.... dan zou nu zijn liefdesgeluk nog oneindig grooter zijn, dat voelde hij in eens; hij begon te begrijpen dat bij met ruwe, baldadige hand iets heel moois gescheurd en bedorven had.

Voor 't eerst kwam schuldgevoel over hem; tot nu toe had hij dit niet gekend, omdat hij niemand bedrogen had, en niemands onschuld geroofd; nu besefte hij schuldig te zijn, tegenover zijn eigen beter-ik, omdat hij de zinnen had laten heerschen over zijn ziel. 'i

Hij schreide om zichzelf en om Willy; hij dacht aan haar ijskoude handen, aan haar droeve oogen.

Sluiten