Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ja; hoe zou je het gebeurde ongedaan kunnen maken? Daarom moeten we afscheid nemen."

Er was nu eene doffe berusting in haar toon als een buigen voor 't noodlot.

George begreep, dat hij niets meer kon doen om zijn geluk te redden; het licht verdween onherroepelijk uit zijn leven.

Willy stak hare hand uit; hij klemde ze vast in zijne beide groote handen, en zei langzaam, met stooterige woordjes:

„Als .... als .... je nog eens anders denken mocht.... roep me dan tot je.... denk er om

dat ik altijd van je zal blijven houden en dat

ik niets laags meer zal doen."

Willy zei niets meer; hij liet hare hand los en ging heen, het dorre leven tegemoet, in zijn hart de herinnering aan den zonneglans, dien hij gezien had, zonder er zich in te mogen koesteren.

X.

George Wardorf was plotseling verhuisd naar Damburg, een dorp, dat een uurtje verder aan het kanaal lag; gedurende de paar weken, dat het werk nog zou duren, reed hij er per rijwiel heen.

Er werd heel wat gepraat en gegist in Boschvoort naar de reden van die plotselinge verhuizing; men begreep, dat 't met Willy in verband moest staan; iedereen had immers opgemerkt, hoe zij en George eikaars gezelschap zochten; dezen afloop had niemand verwacht.

De dames hielden het ervoor, dat Willy de coquette had gespeeld, door eerst George aan te

Sluiten