Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

moedigen, en hem eindelijk toch af te wijzen; zóó had ze met Schepers toch ook gedaan, 't Was schandelijk! Ze verdiende, dat nooit meer een man naar haar omkeek.

Alleen Anna Overman sprak de opinie tegen; Willy was niet coquet, zei ze op een afternoontea bij Marie van Stralen, en bovendien, ze had dien middag van hunne wandeling duidelijk de groote verandering opgemerkt, die over Willy was gekomen na haar alleenzijn met George; er moest toen iets tusschen hen voorgevallen zijn.

„Wel ja, ze heeft hem toen zeker een blauwtje laten loopen," onderstelde Marie van Stralen, „en dat zal hij natuurlijk niet zoo gemakkelijk hebben opgenomen."

„Nee, dat geloof ik toch niet," hield Anna vol; „*t moet iets anders zijn, wat zeg jij, Marie?"

Marie Staalbeek haalde even de schouders op. „Ik kan er heusch niets van zeggen," zei ze langzaam-deftig; „ik weet alleen, dat Willy ons muziekavondje Voor morgenavond afgeschreven heeft."

„Natuurlijk! Ze zal zich wel geneeren," viel Emma van Druten in, eene onderwijzeres met een oudachtig scherp gezicht; ze stond in Boschvoort bekend, omdat ze nooit dertig jaar werd.

„Weet je wat," zei Marie van Stralen, „Emma en ik moesten eens een visite gaan maken bij Willy, er ter loops Wardorfs naam noemen. Ik ben benieuwd, wat voor gezicht ze zetten zal."

Maar toen de twee dames den volgenden dag aan haar voornemen gevolg gaven, werden ze alleen ontvangen door mevrouw van Meersen.

Ze was heel vriendelijk, vertelde, dat Willy zich niet heel wel voelde en dus geen visite kon

Sluiten