Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zou, iets op te geven van genoegens of gewoonten, die hij niet missen kon; dus had hij haar plotseling overvallen met 't bericht, dat zijn kapitaal opgeteerd was, dat ze voortaan zouden moeten leven van zijn traktement als ontvanger.

Emma begreep er niets van; ze deed een paar vragen, die hem driftig maakten, omdat ze spraken tot zijn geweten.

„Waarom ik je niets verteld heb?" vroeg hij ongewoon opgewonden. „Begrijp je niet, dat ik dat deed om je te sparen, om je niet ongerust te maken ? Maar als je de moeite nam, wat meer op me te letten, zou je al lang gemerkt hebben, dat ik zorgen had; je leeft ook maar voort zonder je om mij te bekommeren."

„Je vergeet, dat je zelf ook heelemaal je eigen weg gaat," zei ze nog kalm.

„Natuurlijk, ik verlang niet, dat je je veel met mijn doen en laten bemoeien zult," viel hij in, zonder zijne inconsequentie op te merken, die Emma de schouders op deed halen. In elk geval, is er te veel uitgegeven, we moeten ons bekrimpen, we zijn zoo goed als arm."

Emma keek rond, als verbijsterd. Zich bekrimpen beteekende een klein huis, goedkoope, slecht gemaakte japonnen, weinig huishoudgeld, ééne meid en geen conversatie; neen, daar voelde zij zich niet geschikt voor.

Ze begon plotseling zenuwachtig te snikken met de handen voor de oogen.

„Huil nu niet," zei Eduard gekalmeerd, „dat helpt toch niet meer; laten we liever bedenken, wat we doen moeten."

Maar ze bleef doorsnikken, tot hij weer driftig werd.

Sluiten