Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ontroering; ze had hem een blauwtje laten loopen, en daarmee uit. Ze was er nu al bijna drie weken ellendig van geweest; dat was meer dan genoeg.

Als die strakheid in haar hoofd nu ook maar gauw overging.

Ze hoorde Eduards stem beneden.

Wat was het toch gemakkelijk een man te zijn! Je kon precies doen wat je wilde, en ten slotte nog 't beste meisje tot vrouw krijgen.

Ze lachte even, een koud hard lachje.

Waarom was ze ook geen man? Als kind had ze dikwijls gewenscht een jongen te zijn, om in een broek te kunnen loopen, zonder die lastige rokken en mooie jurken, waar ze op passen moest. ■ Later had ze er niet meer aan gedacht, maar zoo héél dwaas was dat verlangen toch niet geweest.

Als ze een jongen was, zou ze dit verdriet niet hebben.

Maar had ze werkelijk nog verdriet ? Ze voelde zich nu heel kalm; alleen dat doffe strakke gevoel in haar hoofd, was dat verdriet? 't Was tenminste gekomen nadat George heengegaan was, maar 't was nu veel erger dan de eerste dagen, en verdriet werd immers langzamerhand minder. Als ze verdriet had zou ze nu moeten huilen, zpoals den eersten nacht, toen hij 't haar pas gezegd had, en dat kon ze niet eens, met geen mogelijkheid.

Zou George ook dat gekke gevoel hebben? Hij had ook gehuild dien laatsten ochtend, maar nu dacht hij er misschien niet meer aan. Een man komt gauwer over verdriet heen dan een meisje, en zij was 't hare immers ook al haast vergeten; ze wist niet eens of ze nog iets voelde.

Beneden werd Willy met gejuich door de kinderen ontvangen.

Sluiten