Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geldelijke verliezen had g leden, en dat zijn schoonvader hem te hulp was gekomen; natuurlijk was de verhuizing een zuinigheidsmaatregel.

Willy sprak gewoonlijk weinig mee, ze had er geen slag van, alles zooveel mooier voor te stellen dan 't was, en was bang eene onhandigheid te begaan als ze 't probeerde. Ze zag ook beter dan Emma wat de menschen dachten; hare oogen waren den laatsten tijd zoo open voor al de leugens om haar heen; ze voelde zich hoe langer hoe onverschilliger, en moe, doodmoe.

Ze was dankbaar toen ze naar Boschvoort terug kon keeren. 't Was een nat-gure, mistige Novembermiddag, 't station in Boschvoort zag er somber, vervelend uit, maar in den lichtstraal, die uit dé wachtkamer viel, zag Willy haar vader staan, en toen hij haar kuste, voelde ze, dat ze naar hem verlangd had al dien tijd, zonder 't zelf te weten. „Dag kindje, hoe gaat 'tl" Willy begreep, dat haar vader verlangde te weten, of t verblijf bij Emma haar goed had gedaan; ze zou hem niet teleurstellen, niet zeggen, dat haar leed te groot was om ooit geheel te genezen.

Haastig stak ze haar hand door zijn arm, begon opgewekt te vertellen van Emma en Eduard, van het nieuwe huis, vroeg naar mama, naar de meiden, naar hare planten en honden, in schijn weer de oude opgewekte Willy.

Maar haar hart was zwaar als lood door de herinneringen, die op haar instormden; het heimwee werd grooter naar de rust van hare kamer maar ze wilde er niet heengaan, vóór ze er den heelen nacht blijven kon.

Toen ze er eindelijk kwam, in donker voortloopend tot bij het raam, voelde ze zich door de

Sluiten