Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stilte in die bekende omgeving omvangen, als door zachte armen van een vriend, die alles Vist en begreep van haar leed; ze hoefde er niet over te spreken, ze mocht het alleen uitschreien, zoolang ze wilde.

Ze ging zitten in het lage stoeltje, waar ze gezeten had toen ze jubelend het geluk voelde naderen, en ook op den eersten avond van hare smart, en met 't hoofd tegen 't pluche gedrukt, schreide ze langen tijd om de hardheid van 't leven, dat menschen, die elkaar liefhadden, dwong elkander pijn te doen.

De kennissen, die Willy kwamen bezoeken, merkten niets bijzonders aan haar en ook thuis was ze bijna weer als vroeger; ze handwerkte, speelde piano, ging uit en maakte visites, schertste nu en dan met haar vader, hielp hare moeder met huiselijke bezigheden, maar zij zelve alleen wist, hoe geheel haar innerlijk leven veranderd was.

't Was in 't laatst van Januari, een koude sombere dag. De laatste paar weken had 't gevroren, de winter heerschte met kracht, maar zonder opgewektheid ; de lucht was eiken dag grauw, als zwaar van droefheid, de wind ijzig en onbarmhartig als een wreede meester; nu had het 's nachts gemist en de boomen waren bedekt met ijzel; de wind was gaan liggen, maar de zon bleef weg, alles was mat-wit en stil.

Willy was uitgegaan om schaatsen te rijden, maar kreeg plotseling onweerstaanbaren lust, het bosch te zien in zijn witte gewaad; 't moest eenig mooi zijn.

Doch ze vond 't somber, omdat de zon ontbrak;

Sluiten