Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

't lijden van anderen, sinds re zelf groot leed kende; 't denken aan al de ellende, die ze om zich heen zag en vermoedde, drukte haar nog menigmaal neer als met looden last; maar toch was 't al minder wanhopig dan vroeger. Door den omgang met de familie Dryfel begon ze te begrijpen, dat armoe en honger met hun nasleep van ellende, niet eeuwig in de wereld hoefden te blijven; er kwam voor hare verbeelding al iets als een visioen van een lichte toekomst en van ons aller plicht om de menschheid te helpen, die toekomst te bereiken; als ze maar geheel voor dien plicht kon leven, zou zé langzamerhand haar verdriet leeren vergeten, en volkomen tevreden en gelukkig worden.

Ze las veel en praatte veel met mevrouw Dryfel; tusschen haar beiden was innige sympathie. Mevrouw had uit den brief van mijnheer van Meersen begrepen, dat Willy verdriet had gehad en nu bezigheid zocht, om er overheen te komen; ze had haar daarom dadelijk veel werk gegeven en haar tevens overvloedig hartelijkheid betoond. Willy kon moeilijk hare gevoelens verbergen; zeiiet zich dikwijls iets ontvallen, waardoor mevrouw Dryfel langzamerhand de oorzaak van haar leed raadde, zonder er echter over te spreken, omdat ze zag dat Willy dat niet verlangde; ze deed alleen haar best, Willy te helpen met het leven in 't gelijk te komen.

Maar in Willy was dikwijls een onweerstaanbaar verlangen, met tante Margreet over George te spreken, van haar te hooren, dat ze goed gedaan had. Ze had er met niemand over gepraat dan met Emma, en dat gesprek had haar geen troost gegeven, omdat Emma haar gevoelens niet begreep, maar mevrouw Dryfel zou haar wel begrijpen, zou met haar meevoelen en meedenken.

Sluiten