Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

anderen kon, dat ze altijd meer zou moeten geven, dan ze terug kon ontvangen. Ze zou soms weer dien angst voelen en al dat andere, dat ze niet aan had kunnen nemen, maar, jubelde hare liefde, daarvoor zou ze ook George mogen bezitten, zich aan hem geven, hem gelukkig maken en hun leven mooi maken, zooals dat van oom en tante Dryfel.

En wat haar vroeger het mindere had toegeschenen, leek haar nu het beste, waaraan het andere ten offer gebracht moest worden; toch aarzelde ze nog, bang verkeerd te kiezen, angstig voor het onberedeneerde geluk, waar ze toch naar smachtte.

Ze dacht weer aan dien winterdag toen ze in 't dood-witte bosch had geloopen, peinzend over de verandering, die ze in haar leven wilde brengen. Haar leven was nu veranderd; 'twas niet beuzelachtig meer, ze gaf zichzelf aan anderen zooveel ze kon, dus nu moest ze toch op weg zijn het geluk te vinden.

Oeluk.... ze barstte plotseling uit in heftig snikken; het woord klonk als ironie; heel het sensueele in haar natuur kwam in opstand tegen die benaming voor de kalme tevredenheid, die ze misschien op den duur zou vinden; ze voelde zich ook daarvan nu nog oneindig ver verwijderd.

Zqu ze dan George tot zich roepen? Ze twijfelde geen oogenblik of hij komen zou; de gouden draad was immers tusschen hen.

De strijd in haar bleef nog onbeslist, al voelde ze al waar de overwinning zijn zou.

Eenige dagen later, toen ze in de tram zat naar Uosterbeek, zag ze George op het balcon stappen; na stond met den rug naar haar toe, en zag haar niet; tgaf haar een vreemde gewaarwording, als in een droom, alsof alles onwezenlijk was, behalve zij zelve en George; en alles in een droom wilde ze

Sluiten