Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

haar was, en nu sprak hij niet met haar over zijn verdriet, dat ze toch zag. '

Ze had er eens op gezinspeeld, Willy s naam genoemd, maar zijn antwoord had kortaf en barsch geklonken.

„Maak u maar geen illusies, mama; tusschen haar en"mij is nooit iets geweest, en zal nooit iets zijn."

Zijne moeder had niets meer gevraagd, ze had haren lieveling maar zachtjes vertroeteld en verwend als ze er voor in de gelegenheid was, en zijne buien van gemelijkheid gelaten gedragen.

Aan Willy dacht ze soms met eene vreemde hardheid, zooals ze nog nooit tegenover iemand gevoeld had.

In de eerste maanden na zijn vertrek uit Boschvoort had George geen nieuw werk gezocht: hij had kamers genomen in Amsterdam en leefde daar voor het uiterlijk een eentonig sleurleven, zijn tijd verdeelend tusschen zijne kamer, de straat en café's. Alles verveelde hem, hij had altijd dat vreemde gevoel van landerigheid, van hekel-aanzichzelf-hebben, dat soms uitbarstte in vlagen van zelfverachting. Maar onderwijl groeide reeds in hem, nog onbewust, het verlangen hieraan te ontkomen ; de liefde voor zijn vak hielp hem aan dit verlangen te voldoen: hij kon een groot werk krijgen, en dit vooruitzicht wekte hem in eens op. Hij zou trachten door werken te vèrgeten; maar hij vergat er niet door. alleen werd zijn gevoel er door veranderd; terwijl hij zich verdiepte in de teekeningen en plannen voor den brugbouw. voelde bij iets krachtigs in zich wakker worden, een verlangen zijn leven beter te maken, tot hij voor goed ontkomen was aan het verlammende gevoel van den laatsten tijd. Hij begon met ijver te werken en dacht onder-

Sluiten