Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze riep hem tot zich en hij dacht aan zijne laatste woorden bij hun afscheid.

Maar dadelijk kwam weer angst; als ze eens iets anders bedoelde ....

Hij greep zijn hoed; dadelijk moest hij 't weten.

De pendule sloeg tien uur; wanhopig zag hij in, niet meer te kunnen gaan; hij moest wachten, nog den heelen langen nacht geslingerd worden door twijfel.

XVI.

Het was weer *s morgens tien uur, toen hij naar haar toeging; hij werd in 'tleege salon gelaten, en stond daar, zonder iets te zien, starend naar de deur.

Willy kwam binnen, ze stak hare hand uit.

„George," zei ze met gejaagde stem, „ik heb je geschreven; je hadt gezegd, dat ik je roepen moest, als . . . ."

Hij greep hare hand, zijn twijfel verdween.

„Als je nog eens anders denken mocht; is 't dat? is 'tdat?" vroeg hij zenuwachtig.

Ze keek hem aan, hare oogen glansden zooals in hunne gelukkige dagen van samenzijn.

„Ja," fluisterde ze, en toen zijne armen om haar heen voelend: „ik kan je niet missen, ik houd te veel van je."

Ze stonden zwijgend in eikaars armen, alle gedachten verdwenen in de zaligheid van hunne kussen.

Ze gingen zitten op de canapé, Willy altijd in zijne armen, altijd nog zonder spreken, zonder denken, alleen voelend hun geluk.

Sluiten