Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Bastaardvormen van de Levensverzekering.

den lijftijd der renteniers hield men geene rekening. Lijfrenten op twee hoofden bedroegen langen tijd het dubbele van lijfrenten op één hoofd. Nog lang nadat de wetenschappelijke gronden van ons vak gelegd waren — vooral in de 18c eeuw — gingen de steden in ons vaderland voort met lijfrenten te „negotieeren", zonder eenige wetenschappelijke basis. Het publiek — steeds scherpzinnig waar het zijn eigen voordeel geldt — begreep dra, dat, bij de voor eiken leeftijd gelijke rente, het voordeelig was die rente te koopen op het leven van jonge en gezonde individuen, ja men vond weldra uit, dat meisjes van zes jaar in dit opzicht dë meest gunstige kansen boden. Het gevolg was, dat de steden bij den lijfrentenverkoop aanzienlijk schade leden. Die nieuwste onderzoekingen hebben aangetoond, dat de schuldenlast, waaronder zelfs thans nog vele onzer steden gebukt gaan, zijn oorsprong gevonden heeft in de onverantwoordelijk lichtzinnige wijze, waarop zij in de 18c eeuw bij den lijfrenteverkoop-gehandeld hebben.

Op het einde der zeventiende eeuw bestonden er dus Inrichtingen, die verzorging voor de na te latëïi betrekkingen en verzorging van zichzelven of anderen bij in leven zijn beoogden, en daarnevens was de gewoonte van lijfrentenkoop en -verkoop algemeen. Weldra zou een Meester den weg aanwijzen om Wetenschappelijke regelen op dien lijfrentenkoop toe te passen, en om daardoor tevens die andere inrichtingen te maken tot Instellingen van Verzekering in modernen zin. Voordat ik over dien Meester spreek, moet ik nog even handelen over enkele bastaardvormen van Verzekering, die in de Middeleeuwen en vooral gedurende de eerste eeuwen der nieuwe Geschiedenis veel in zwang waren.

Reeds in de 14e eeuw bestonden de zoogenaamde Verzekeringen tegen reizen en ongelukken. Voor een zekere som, die in eens betaald werd, konden reizigers en pelgrims zich een losgeld verzekeren, dat bestemd was om hen vrij te koopen, voor het geval zij door de Turksche of Moorsche zeeroovers gevangen werden genomen. Deze zeer lofwaardige gewoonte ontaardde echter in den loop der tijden, vooral toen de zeerooverijen betrekkelijk zeldzaam werden, in zuivere 'weddenschappen. Niet alleen, dat men de gewoonte aannam, bij het ondernemen van een verre reis een zekere som te deponeeren, die twee- of drievoudig teruggegeven werd, wanneer men behouden terugkeerde, doch verbeurd was, zoomen onder weg stierf; maar men begon ook z.g. „verzekeringen" te sluiten op het leven van derden, waarbij de verzekeraar zich verbond aanzienlijke bedragen uit te keeren, voor het geval die personen binnen een

Sluiten