Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Reserve van speciale posten.

Maatschappij uit de premie-ontvangsten hare verplichtingen niet meer nakomen kan — en het faillissement staat voor de deur! Zulk een Maatschappij kan lang of kort bestaan, ten slotte moet zij te gronde gaan. In Massachusets werden er in 1887 niet minder dan 60 gevestigd; daarvan bestaat er zoo goed als geen enkele meer!

Assessmentisme is geen levensverzekering: het is een op het leven der menschen betrekking hebbende speculatie, die, helaas, eenige aantrekkingskracht heeft door de lage premiën, die in den aanvang verlangd worden. Ik doe hier niet anders dan het oordeel herhalen van de meest gezaghebbende personen op ons gebied. Er is niet één vakman, die ze als de gelijken der Levensverzekering-Maatschappijen erkent. Lord Coleridge, President van det Hoog-Gerechtshof in Engeland, verklaarde omtrent de aanvrage en de polis van een dergelijke onderneming: „Men „kan zich niet voorstellen, welke valstrikken en welke onbedachtzaamheid in die beide documenten zijn samengestapeld."1)

In de latere jaren heeft men gelukkig over Assessment-Maatschappijen veel minder hooren spreken dèn vroeger en het heeft er wel eenigszins den schijn van, dat deze bedrijfsvorm in het vergeetboek begint te raken.

Wanneer ik thans handelen zal over de berekeningswijze der reserve, dan wensch ik allereerst te constateeren, dat het feitelijk een onmoge-

x) In de Duitsche vertaling van den eersten druk van dit werk, voegt de vertaler, de heer H. Tarnke, aan mijne beschouwingen over assessmentisme nog het volgende toe, dat mij ook voor het Nederlandsche publiek interessant schijnt;

„Niemand minder dan Vorst Bismarck heeft in Duitschland het assessmentisme „voor altijd gebrandmerkt. Toen voor eenige jaren eene Amerikaansche Assessment,,Maatschappij de concessie voor Pruisen aanvroeg, nam Bismarck langs diplomatischen „weg nauwkeurige informatién naar die instelling en liet zich hare voorwaarden, enz. „voorleggen. Nadat hij deze met zorg had nagegaan, kwamen ze in handen van den „Minister van Binnenlandsche Zaken en deze bevond toen, dat eenige passages met „het bekende blauwe potlood van den Kanselier aangestreept waren. Bij een daarvan „vond hij o. a. de volgende notitie : „Opgepast! Natuurlijk trekken de kerels op de „tweede bladzijde alle mooie beloften in, die ze op de eerste bladzijde gegeven hebben!" „Het eind van de zaak was, dat de Minister van Binnenlandsche Zaken de stukken, „die op de Maatschappij betrekking hadden, aan zijn Referent teruggaf met de „woorden: „Hier ziet ge een van de schoonste uitvindingen, die de menschelijke „geest ooit gedaan heeft. Ik laat het aan U over voor dit antwoord den geschikten „diplomatieken vorm te vinden". De concessie werd eenvoudig geweigerd en daarmede „werd uit alle staten van het Duitsche Rijk, voor zooverre het levensverzekering„bedrijf er geen volledige vrijheid geniet, de zoogenaamde Assessment-verzekering ,,voor altijd geweerd."

Sluiten