Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voerende landen dit vraagstuk sterk op den voorgrond trad, was dit in Nederland — uit den aard der zaak — minder het geval. Hoewel in den aanvang van den oorlog de voornaamste Nederlandsche Maatschappijen zich, op ongeveer dezelfde voorwaarden, bereid verklaarden dat risico op zich te nemen, werd daarvan slechts matig gebruik gemaakt.

In het buitenland — en speciaal in de centrale landen — was het anders. Daar ontstond, uit patriottische motieven, een soort van wedstrijd tusschen de maatschappijen, wie in deze het vrijgevigst zou zijn. Ten slotte culmineerde deze wedstrijd in het verzekeren tegen oorlogsgevaar zonder extra-premie en zelfs werd het stelsel aangeprezen, ieder, die zich in de loopgraven bevond te verzekeren, zonder geneeskundig onderzoek, tegen normale premie — op enkele aanvrage dus!

Maatschappijen, die in deze richting schenen te gaan, werden hooglijk geprezen: de patriottische stemming, waarin men verkeerde, maakte dit verklaarbaar. Maar goed te keuren is het niet. Want een Maatschappij, die onberekenbare risico's zonder beperking en zonder zich daarvoor extra te dekken op zich neemt, handelt onverantwoordelijk, ook al oogst zij den lof der onnadenkende menigte, die daarin alleen een mooi gebaar van vaderlandsliefde ziet.

Hiermede eindig ik deze theoretische beschouwingen. In een volgend Hoofdstuk zal ik onderhoudender onderwerpen behandelen: de weg op het veld der practijk is lommerrijk en vol afwisseling.

Sluiten