Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Onderhandeingen.

l>u]i», '» ™n M «verantiën.

Toch moet men er ook dan niet op rekenen, onmiddellijk succes te zullen hebben. Er moeten nog bezwaren weerlegd — waarover later meer! —, er moeten nog explicatiën gegeven, dikwijls, helaas, ook valsche beschuldigingen van concurrenten ontzenuwd worden! Daartoe moet de Agent volkomen op de hoogte zijn van de tarieven en voorwaarden zijner eigene Maatschappij, en ook in die van concurreerende Maatschappijen mag hij geen vreemdeling zijn. Hij moet, om de onderhandelingen tot een goed einde te brengen, een groote mate van geduld en bovenal alweer veel tact bezitten. Indringerig of indiscreet mag hij nooit worden: dit neemt tegen hem in, en geeft zijnen concurrenten een streepje voor. Evenmin mag hij te bescheiden, te schroomvallig zijn: een vrijmoediger concurrent zal ook dan op hem voor hebben. Wanneer hij ziet, dat hij ongelegen komt, hij verwijdere zich — maar stelle het terugkomen niet te lang uit! Wanneer hij de belofte ontvangt, binnen kort van zijnen candidaat nadere berichten te zullen ontvangen, hij stelle zich daarmede tevreden — maar verzuime niet, zijn candidaat binnen niet te langen tijd aan die belofte te herinneren. Wie zulks niet doet en wacht, verneemt gewoonlijk op zekeren dag, dat zijn candidaat zich verzekerd heeft. . . .maar door tusschenkomst van een ander!

Het komt er dus op aan, den juisten middenweg te vinden, maar noch in deze, noch omtrent den verderen loop der onderhandelingen laten zich vaste voorschriften gevèn. Alles hangt af van de personen, met wie men te doen heeft, en van de omstandigheden; het gezond verstand en het tactgevoel van den Agent moeten hem in elk bizonder geval den weg wijzen.

Eén waarschuwing kan ik hier echter niet achterwege laten. Het komt dikwijls voor, dat een sigarenhandelaar, een boekhandelaar of handelaar in mode-artikelen voor een verzekering alleen dan te vinden is, wanneer de Agent bereid gevonden wordt, zich voor een zekere som aan sigaren, aan boeken of aan overhemden en dassen aan te schaffen. Op dien grond voere geen Agent de onderhandelingen verder. Want meestal he<ft men dan niet met een ernstig gemeende, op innige overtuiging berustende verzekering te doen, doch de polis wordt eenvoudig beschouwd als een middeltje om een leverantie te krijgen. Is dat doel eenmaal bereikt, men denkt er meestal niet aan, de premiebetaling voort te zetten. Zulke verzekeringen brengen noch de Maatschappij, noch den Agenten eer of voordeel. Ongelukkig zien niet alle Agenten dit in, ja, er zijn er, die uit zichzelven aanbiedingen doen, als: „Ik zal

Sluiten